Ateny. Dzień drugi.

Pogoda w Grecji nas rozpieszcza. Termometry wskazują trzydzieści dwa stopnie w ciągu dnia i łagodne dwadzieścia pięć wieczorami. Wilgotność jest umiarkowana, a powietrze typowo morskie: rześkie, czyste, nasycone wolnością.

Mieszkamy w Eksarchii. To prawdziwa kolebka greckiego ruchu anarchistycznego, pulsująca silną solidarnością społeczną. Dzielnica słynie z licznych squatów, niezależnych wydawnictw, księgarń politologicznych oraz spółdzielczych kawiarni i tawern. Każda ściana jest tu płótnem – wyklejona plakatami i obwieszona wstęgami z hasłami wolnościowymi. Coś pięknego. Ten duch buntu i autentyczności jest mi szczególnie bliski. I ci ludzie: prawdziwi, bezpośredni, całkowicie pozbawieni zachodniego, sztucznego ugrzecznienia. Czuję się tutaj wyśmienicie. Marcin ma jeszcze małe obawy. Jego natura jest bardziej szwajcarska – ułożona i ostrożna. Choć zdążył się już przyzwyczaić do silnych i walecznych ludzi, to jednak wciąż budzą oni w nim lekki niepokój.

Nasze nogi poniosły nas naprawdę daleko – zrobiliśmy prawie po czterdzieści tysięcy kroków. My po prostu zawsze chodzimy, chłonąc świat stopami. Odkryliśmy starożytną Agorę i jej wspaniałe budowle. Podziwialiśmy monumentalną Bibliotekę Hadriana oraz zrekonstruowany z rozmachem Stoa Attalosa, mieszczący obecnie Muzeum Starożytnej Agory. Mijaliśmy urokliwą, bizantyjską cerkiew Świętych Apostołów Solakisa oraz monumentalne posągi gigantów i Trytonów zdobiące wejście do dawnego Odeonu Agryppy. 

Następnie nasze kroki skierowały się ku Ogrodom Narodowym w centrum Aten. Stamtąd dotarliśmy pod budynek Parlamentu, by zobaczyć zmianę warty w wykonaniu Ewzonów. To bez wątpienia najdziwniejsze widowisko, jakie do tej pory widziałem. Ktokolwiek układał choreografię tych ceremonialnych kroków, musiał mieć niezwykle finezyjne, wręcz ekstrawaganckie poczucie humoru.

Na koniec muszę złożyć pokłon greckiej kuchni. Trudno o lepsze kulinarne doznania – prostota, świeżość i smak, który zostaje w pamięci na zawsze.