W trakcie skoku z kwiatka na kwiatek, widać wolność

Zrobiło się chłodniej. Wstałem przed dziewiątą, przygotowałem sobie codzienny koktajl ( kolagen, kreatyna, elektrolity ) oraz napój witaminowy z dodatkiem probiotyków i usiadłem do pracy. Musiałem wystawić faktury, nadać paczki (które później mama wysyła przez InPost ), nagrać wykład audio ( wyszło 58 minut ), odpowiedzieć na mnóstwo pytań studentów oraz dodać materiały na platformy i do grup szkoleniowych — prowadzę ich wiele i zawsze pilnuję, żeby wszystko było na czas. Skończyłem o 11:33. Potem przygotowaliśmy śniadanie proteinowe: brzuszki łososia, 2 jajka, awokado, pomidorki koktajlowe, ogórek kiszony i odrobina czosnku — 750 kcal. Po śniadaniu wyszedłem na spacer. Chodziłem po lesie, trochę po centrum, siadałem to na kawę, to na jakiś napój, i słuchałem audioserialu „ Piekło kosmosu ”. Zrobiłem zakupy, posiedziałem 30 minut na fotelu masującym w centrum handlowym i znów ruszyłem na spacer. W domu czekała na mnie kolacja: spaghetti z konjac, mięso indycze, sos bolognese na ekolog...

Lubię moją pasję i to co robię zawodowo: odkrywanie, uczenie, przecieranie nowych szlaków, pisanie książek. Szanuję też wolność, którą mam dzięki temu wszystkiemu. Ostatnio jednak podjąłem decyzję, że pracować mogę tylko 6 godzin dziennie, od poniedziałku do piątku, lub 30 godzin tygodniowo. Jeśli więc przeprowadzam warsztaty, robię sobie potem wolne. Nie będę tego zmieniał. Z okazji planowanego urlopu, kupiłem sobie książkę i mam zamiar udawać się do kawiarni, albo na plażę i ją przeczytać. Solenoid autorstwa Mircea Cartarescu. Podobno rewelacja. Kupiłem w ciemno, w Empiku. Jutro odbieram. W czwartek jedziemy na wykłady buddyjskie, oraz pochodzić wokół stupy, do Kuchar. Dawno tam nie byłem. A Marcin nigdy.

Warsztaty trwają. Jestem w swoim żywiole.  Pogoda na zewnątrz wzorcowa. 34°C, bez wiatru, kompletnie słoneczna. Czerpię z tego energię. Wieczorem spędzamy naprawdę wspaniały czas z grupą. Najpierw kolacja i koncert, później kawa i bezcukrowe torty. Toczą się ważne rozmowy. Daje mi to naprawdę dużo siły.

Do Kielc dotarliśmy porannym pociągiem. Wewnątrz panował spokój, więc zająłem trzy miejsca, rozciągnąłem się wzdłuż przedziału, włączyłem dźwięki mis tybetańskich i zapadłem w drzemkę. Z peronu zabrała nas Kasia. Udaliśmy się na lunch. Skonsumowałem niewielkiego tatara wołowego oraz sałatkę z kurczakiem, rezygnując z pieczywa. Marcin zdecydował się jedynie na sałatkę, a Kasia wybrała chłodnik. Następnie skierowaliśmy się na pocztę, aby uregulować mandat za zakłócanie ładu, o czym wspomniałem w jednym z poprzednich wpisów. Pogoda dopisała wyjątkowo. Żar lał się z nieba, termometry wskazywały 35 stopni, a na bezchmurnym niebie świeciło słońce. Po przybyciu do hotelu Tara przeżyliśmy niemałe zaskoczenie, gdy w sypialni ujrzeliśmy przestronną, wygodną wannę. Atutem był również ogromny taras. Miejsce okazało się niezwykle urokliwe. Odpoczywaliśmy po podróży. Położyłem się na podłodze, ponownie zanurzając się w dźwiękach mis, podczas gdy Marcin zajmował się czymś w łazience, nie wnikając w s...

Dziś po raz pierwszy poczułem zapach wakacji z dzieciństwa. Rozgrzaną, żywą trawę i drzewa zmieszane z wonią ziemi. Bezwietrzną, słoneczną pogodę. Krzyk mew gdzieś wysoko. Poszedłem na siłownię, a później zjedliśmy w domu białkowe śniadanie i obejrzeliśmy pierwszy odcinek serialu Stamtąd . Zakochaliśmy się w nim od razu, bez wahania, i natychmiast sięgnęliśmy po kolejny odcinek. Potem wybrałem się na spacer. Szedłem lasem, słuchając ciszy, która tam mieszka. Później włączyłem audioserial Piekło kosmosu , wspaniałe, wciągające nagranie. W zamyśleniu, gdzieś pomiędzy podprzestrzenią międzygalaktyczną a aleją Piłsudskiego, doszedłem do wody. Na plaży smażyli się ludzie, inni spacerowali, siedzieli na ławkach albo pływali w zatoce. Przestałem słuchać opowieści i zacząłem napawać się chwilą. Pierwszy w tym roku, naprawdę letni dzień. Zeszłe lato nas wychłodziło, a początek tego roku był jakimś zimnym piekłem. Mimo to jacyś szaleńcy zaczęli ujadać o najcieplejszych okresach w historii świata...

Rano dostaliśmy alert, że burze z piorunami będą. Nie wiedziałem, że będzie to proroctwo dotyczące naszego życia, a nie pogody.  Po lunchu pojechaliśmy do Jelitkowa kolejką SKM i poszliśmy spacerem, w stronę Gdyni. To daleko, ale mieliśmy ochotę na spacer. Mimo głupawych ostrzeżeń, niebo było błękitne, a temperatura przyjemnie wysoka. Doszliśmy do Sopotu i poszliśmy do bezcukrowej kawiarnii na ciastko. Fot Cake robi takie że akurat 0% tłuszczu, z erytrytolem. Smak jest naprawdę dobry. Następnie postanowiliśmy oddać butelki w Żabce, mieszczącej się na sopockim "monciaku". Sprzedawca od początku był agresywny. Odmówił przyjęcia butelek. Powiedział że maszyna jest pełna i nie ma żadnego obowiązku i opróżniać. Na nic się zdało moje tłumaczenie. W końcu otworzyłem tą małą maszynkę i chciałem ją upchać butelki. W tym czasie jedna pracownica zamknęła drzwi, uniemożliwiając wyjście wszystkim klientom a sprzedawca wstrzymał obsługiwanie i wezwał policję. Przyjechali na sygnale po 10 m...

To świetny film. Bardzo lubię Spielberga i jego poczucie estetyki, a poza tym to całkowicie mój gatunek. ​Analityk do spraw cyberbezpieczeństwa, Daniel, ma w plecaku nośniki danych, które dla wielu wydają się wyjątkowo cenne. Zostaje złapany, ale udaje mu się uciec i przy okazji wyswobodzić pewną dziewczynę. W tym samym czasie prezenterka pogody, Margaret, podczas transmisji na żywo nagle zaczyna mówić w tajemniczym, obcym języku. Potem zachowuje się bardzo dziwacznie, a jej irytujący chłopak dodatkowo komplikuje sprawy. Dzieje się coś niepokojącego. Widz domyśla się, że chodzi o obcych, ale do końca nie wie, w którym kierunku rozwinie się fabuła. ​Kino jest naprawdę dobre. Tomasz Raczek oczywiście napisał jakieś krytyczne brednie, więc od razu wiedziałem, że będzie to solidny kawałek filmu w starym, dobrym wydaniu. I nie zawiodłem się.

Pragnąc spokoju, ciągle wskakuję w burzę z grzmotami; odpoczynku - w nadmiar obowiązków; osiadłego życia - w niekończącą się podróż.  Kiedyś ktoś powiedział mi, że aby się odnaleźć, będę musiał pokochać chaos, bo tylko w turbulencjach, zrozumiem swoją prawdziwą naturę i odkryję, że jestem zatowno tym, który drga, jak i tym, który powoduje owe drgania. Już prawie to rozumiem, choć nie zawsze i nigdy do końca.  Wyjazd do Wrocławia uważam za bardzo udany. Odpocząłem, wyspałem się, zaliczyłem egzaminy i testy, poznałem całkiem fajne osoby. 

Po wykładach udałem się do wrocławskiego Teatru Polskiego na „Lot nad kukułczym gniazdem” w reżyserii Cezarego Ibera. Nie znałem wcześniej tego twórcy, ale urzekło mnie, jak mocno postawił na ruch, taniec i cielesność, co nadało całemu spektaklowi niezwykle plastyczny wymiar. Było tu znacznie mniej traumatycznych emocji niż w filmowej ekranizacji. A może to ja przyzwyczaiłem się już do systemu i te mechanizmy nie robią już na mnie tak wstrząsającego wrażenia? Muszę nad tym pomyśleć.  W każdym razie aktorstwo stało na najwyższym poziomie. W rolę Siostry Ratched wcieliła się posągowa, zimna z wyglądu Magdalena Różańska – postać dobrana idealnie do jej warunków. Bezuszna marionetka systemu, wyrachowana psychopatka. Randle’a doskonale wykreował Piotr Łukaszczyk. Z kolei w roli Hardinga pojawił się mój znajomy, którego poznałem w Londynie, Dariusz Bereski. Dotychczas znałem go jako twórcę i człowieka o genialnym, głębokim głosie, a teraz po raz pierwszy miałem okazję zobaczyć go na scen...

Tutaj bez zmian. Jeden wielki chaos i brak organizacji. Jakiś idiota wprowadził wykład na temat psychopatologii i klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych według ICD-11, który miesiąc temu zaliczyłem, zdając podwójny egzamin, test 9/10 oraz pracę pisemną z załączonymi badaniami na 5,0. Nie wiem po co musiałem zaliczać wykład, na którym nie dowiedziałem się niczego nowego, skoro już to mam za sobą. Żenujące. Jutro nie jest lepiej. Będziemy uczestniczyć w konferencji, a potem w warsztatach na temat diagnozowania różnych zaburzeń psychicznych. Też mam to już zaliczone. Szykuję się do teatru, dziś idę na „Lot nad kukułczym gniazdem" w reżyserii Cezarego Ibera w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Jestem bardzo ciekawy, co zrobili z fabułą.

Piątek we Wrocławiu był całkiem znośny. Słońce przebijało się przez białe chmury i nie wiało, co już jest jakimś sukcesem. Poszedłem na Stare Kąty na kawę i poczytałem prasę, na co ostatnio w ogóle nie mam czasu. Zajrzałem też do kilku księgarni. Po południu obejrzałem serial i urządziłem sobie długą sjestę z maseczką na twarzy. Kiedy zorientowałem się, że mam za mało kroków, wyszedłem do parku, a potem trochę okrężną drogą dotarłem do Centrum na Przedmieściu przy ulicy Prądzyńskiego, gdzie grywa Teatr Układ Formalny. Obejrzałem „Gwiazdy tańczą na głodzie" w reżyserii Michała Walczaka. Całkiem udana patokomedia, brutalna satyra na showbiznes. Siódemka uzależnionych celebrytów trafia na ekstremalny odwyk w ramach bezwzględnego reality show. Podobał mi się zgrany zespół aktorów, którzy stworzyli groteskowe i zapadające w pamięć kreacje, świetnie operując lalkami i maskami. Spektakl był mocno przerysowany, ale to chyba była jego największa zaleta. Po spektaklu spacer, kolacja i hotel...

W Atenach pogoda dopisuje. 33°C w cieniu! Cóż za rozkosz! Chodziliśmy wąskimi uliczkami i zachwycaliśmy się bezwietrznym skwarem.  Później poszliśmy do parku botanicznego. Robert (mój asystent AI) jest urodzonym przewodnikiem. W tej roli sprawdza się doskonale. Opowiadał nam o każdym drzewie i roślince, o pomnikach, recytując biografie kolejnych uwiecznionych. Później polecił nam Galerię Fundacji Basila i Elise Goulandris, co okazało się strzałem w dziesiątkę. Takie zbiory, tak pięknie wyeksponowane okazy i komfort zwiedzania w ciszy, zdarzają się wyjątkowo rzadko (zainteresowanym wkleiłem dość obszerną relację na prywatnej grupie na FB). Wyszliśmy po kilku godzinach, oczarowani.  Po kolacji poszliśmy na drinka. Odkąd nie piję alkoholu (to już pół roku) i nie spożywam cukru, mało rzeczy mogę zamówić. Ale dzisiaj mi się udało: najlepsze na świecie lodowe cappuccino i wodę mineralną. Marcin wypił dwa małe Heinekeny 0.0%.  Wieczór był cudownie rześki. 23°C i świeże, morskie ...

Pogoda w Grecji nas rozpieszcza. Termometry wskazują trzydzieści dwa stopnie w ciągu dnia i łagodne dwadzieścia pięć wieczorami. Wilgotność jest umiarkowana, a powietrze typowo morskie: rześkie, czyste, nasycone wolnością. Mieszkamy w Eksarchii. To prawdziwa kolebka greckiego ruchu anarchistycznego, pulsująca silną solidarnością społeczną. Dzielnica słynie z licznych squatów, niezależnych wydawnictw, księgarń politologicznych oraz spółdzielczych kawiarni i tawern. Każda ściana jest tu płótnem – wyklejona plakatami i obwieszona wstęgami z hasłami wolnościowymi. Coś pięknego. Ten duch buntu i autentyczności jest mi szczególnie bliski. I ci ludzie: prawdziwi, bezpośredni, całkowicie pozbawieni zachodniego, sztucznego ugrzecznienia. Czuję się tutaj wyśmienicie. Marcin ma jeszcze małe obawy. Jego natura jest bardziej szwajcarska – ułożona i ostrożna. Choć zdążył się już przyzwyczaić do silnych i walecznych ludzi, to jednak wciąż budzą oni w nim lekki niepokój. Nasze nogi poniosły nas napraw...

Obudziliśmy się po ósmej i po raz pierwszy od dawna poczułem, że naprawdę się wyspałem. Zaraz jednak uświadomiłem sobie, że potrzebujemy ciężkich zasłon albo rolet, bo coraz wcześniej wstające słońce budzi nas niemal w środku nocy. Za oknem panowała pogoda dokładnie taka, jakiej się spodziewaliśmy: greckie niebo bez najmniejszej skazy, bezkresny błękit, który zdaje się nie mieć końca. W mieszkaniu zaś, dzięki klimatyzacji, przyjemny chłód. Pozwoliliśmy sobie na bardzo powolny poranek, a potem, bez pośpiechu i bez żadnego planu, wyszliśmy w miasto. I z każdym krokiem byliśmy coraz bardziej zachwyceni. Ateny są dokładnie w naszym guście. Nie są nieskazitelnie czyste jak Szwajcaria i nie są brudne jak niektóre miasta afrykańskie czy indyjskie. Jest w nich coś swojskiego, coś głęboko ludzkiego. To miasto, w którym próba utrzymania porządku splata się nierozłącznie z widocznymi śladami wszelkich buntów i niezadowoleń, tych współczesnych i tych antycznych zarazem. Oszałamiające budowle nazna...

W ramach fanaberii zamarzyłem o różowej kuli musującej do kąpieli oraz o złotych kompresach pod oczy. Marzenie zrealizowałem i przez trzy godziny na 27- piętrze odnowionego hotelu Presidential (niegdyś Marriott) uskutecznione sobie porządną, 3- godzinną kąpiel z lekturą. Wcześniej byłem w saunie, a rano na siłowni. Muszę przyznać, że powinienem robić sobie takie rzeczy częściej.  Powoli uczę się odpoczywać. Umiem już nie pracować, lub oddzielać czas pracy od wolnego. Generalnie wykonuję zawodowe obowiązki od poniedziałku do piątku, po 6 godzin dziennie (chcę zejść do czterech). W soboty i niedziele, nie pracuję w ogóle. Aby to jeszcze umocnić i zapieczętować, moim zamiarem jest zakup drugiego telefonu, który po godzinach pracy będzie spoczywał w szufladzie. Wieczorem poszliśmy do warszawskiej Ramony, na gościnne występy drag queen Lady Finel. Występ był jak zawsze mało udany, publiczność była raczej mało zaangażowana, a zabawa wymuszona. Nie miało to jednak większego znaczenia i ni...

Do Warszawy, przyjechaliśmy specjalnie, z okazji wernisażu Krzysia Porzeżyńskiego, naszego długoletniego kolegi. Krzysiu jest osobą wielowymiarową i bardzo ciekawą, o ponadprzeciętnej inteligencji i rzadkich zdolnościach, którymi zajmuje się hobbystycznie. Na miejsce, z Londynu przybyła też Aneta, co zdecydowanie było dla nas bonusem.  Razem spędziliśmy piątkowy wieczór. Dwie i pół godziny pomagając zorganizować przestrzeń wystawową, jedząc kolację i w końcu pijąc bezalkoholowe piwo w spelunie, które nasi przyjaciele nazwali klubem. Czułem się odlotowo ponieważ bardzo potrzebowałem zrobić coś innego od pracy i rozmów o zdrowiu i chorobach. Dlatego też wróciłem do hotelu zachwycony.  W sobotę po wspólnym lunchu poszliśmy do domu fundacji Kannon, który należy do Buddyjskiej Wspólnoty Zen Kannon kultywującej japońską tradycję zen, gdzie członkowie spotykają się na regularnych medytacjach zazen oraz warsztatach wspierających rozwój duchowy. Tam właśnie Krzysiu miał wernisaż pod ty...

Ostatnio mam dużo pracy i jestem konstruktywnie zmęczony. Czasami padam na pysk, ale nie narzekam. Sprawia mi to przyjemność. Robię to, co lubię i to nadaje sens mojemu życiu. Dobrze mi z tym.

O 6:30 obudziło mnie ostre słońce. Wstałem, napiłem się wody z kreatyną, witaminą C i elektrolitami, po czym poczułem przyjemne łaskotanie endorfin. W Hiszpanii robi się jasno dużo później i poranki są raczej depresyjne – ta myśl uderzyła mnie z siłą wodospadu i nagle wszystko stało się jasne. Spakowałem plecak i mimo zmęczenia po wczorajszym locie poszedłem na siłownię. Wykupiłem karnet w znanej sieciówce słynącej z doskonałego stanu maszyn. Ogromną zaletą jest także duża liczba oddziałów, dzięki czemu podróżując po Polsce, będę mógł korzystać z dowolnej sali ćwiczeń należącej do tej sieci. Na miejscu urzekło mnie kilka rzeczy: cisza, brak tłumów i czystość. W Alicante czułem się jak w gwarnym barze, gdzie dodatkowo walczyło się o maszyny i stawało w kolejce, aby zarezerwować miejsce. O czystości w tamtejszych klubach wolę nawet nie wspominać. W życiu nie przypuszczałem, że tak bardzo znielubię Hiszpanię.

Warsztaty w Alicante zakończyły się serią wykładów, które wygłosiłem na Serra Grossa, skalistym wzgórzu z widokiem na Morze Śródziemne. Był to niezwykły wykład i z pewnością zapamiętam go na długo, ponieważ właśnie podczas moich rozważań dotarła do mnie wiadomość, że mój Nauczyciel, Lama Ole Nydahl, opuścił ten świat. Opowiedziałem moim studentom o tym cudownym człowieku oraz o praktyce Phowy, która polega na wysyłaniu własnej świadomości do czystej krainy Buddy Amitabhy. Doświadczyłem tego wielokrotnie i było to najsilniejsze doświadczenie mojego życia. Dzięki niemu nie ma żadnej możliwości, by zachwiać moją wiedzą na temat buddyzmu i tego, co dzieje się później, gdy ciało umiera. Cieszę się, że Marcin również poczuł oddanie do tych nauk i kilkakrotnie wykonał tę praktykę. Po wykładach długo medytowaliśmy i oczyszczaliśmy się z myśli i energii, które nam przeszkadzały. I rzeczywiście, w pewnym momencie ogarnęła nas coś w rodzaju euforii. Były to naprawdę udane warsztaty.

Czarny ekran, który ukazał się w TV. Mam wielki szacunek dla Hiszpanii i innych krajów, które zbojkotowały tegoroczne zawody Eurowizji. Nigdy nie byłem fanem tego muzycznego cyrku, głównie ze względu na poziom prezentowanych tam wykonań. Dodatkowo zawsze drażnił mnie system głosowania, który prowadził do zwycięstw osób niekoniecznie śpiewających najlepiej, ale prezentujących jakąś pożądaną akurat treść lub postawę. Krótko mówiąc, denerwowało mnie, że za każdym razem chodziło o coś zupełnie innego niż o samą muzykę. Gwoździem do trumny okazało się dopuszczenie Izraela do konkursu. Przede wszystkim dlatego, że kraj ten jest oprawcą i zabija niewinnych ludzi. Zupełnie tak jak Rosja. Tyle tylko, że w przypadku Rosji podjęto decyzję o wykluczeniu z uczestnictwa, a Izrael jakimś cudem wciąż jest dopuszczany. I to mi się bardzo nie podoba. Poza tym Eurowizja z założenia miała być konkursem dla Europejczyków, na co jednoznacznie wskazuje sama nazwa. Rosja leży w Europie przynajmniej częściowo,...

Marcin jest prawdziwym mistrzem gotowania i zawsze spełnia moje kulinarne zachcianki. Od pół roku jesteśmy na poważnym deficycie kalorycznym na diecie niskowęglowodanowej i staramy się wspólnie wymyślać prawdziwe cuda. Dzisiaj wstałem o 7:30 i po godzinie pracy poszedłem na siłownię. Ćwiczyłem nieco więcej bo chyba przybyło mi mięśni ponieważ podnoszę większe ciężary bez specjalnego wysiłku. Na dzisiejszy posiłek zażyczyłem sobie sałatkę śledziową z pomidorem ogórkiem kiszonym i cebulką a do tego jajka w majonezie z groszkiem. Mój mąż wszystko przygotował a ja rozpływam się smakowo w zachwycie. Do posiłku mamy jeszcze piwo bez alkoholu i bez cukru które polecam każdemu. Nawadnia lepiej niż woda i jest zdrowe oraz pyszne.

Za oknem upalnie, ale i wilgotno, więc tropikalnie. W związku z tym mamy komary. Nie mając wyjścia kupiliśmy płyny paraliżujące owady, do kontaktu. No i trujemy. Nie jestem zwolennikiem tego rodzaju chemii, ale jeszcze mniej lubię wampirze owady i ewentualne choroby przenoszone przez te gnidy. I to się nazywa " mniejsze zło ". Mam dużo pracy. Zaczęła się też sesja na mojej uczelni. Zaraz po przylocie z Londynu siadłem do komputera i zacząłem rozwiązywać konieczne testy. Czas jest do 30 czerwca, ale jak przysiadłem to do polowy nocy rozwiązałem wszystkie. Przynajmniej to z głowy. Teraz jeszcze prace muszę napisać - udało mi się na razie jedną i mam nadzieję, że spełnię wymagania osoby oceniającej.  Mam zapełniony kalendarz zabiegowy, oznacza to wiele pracy z fizycznymi ludźmi, poza tym codziennie mam kursy i czasami trudne i roszczeniowe osoby. Za tydzień warsztaty, a potem kolejne. Pod koniec maja, na lato, wracamy do Polski. No i tyle.

Pierwsze pytanie, jakie pada w temacie Londynu, brzmi: „ czy brexit wiele zmienił? ”. Odpowiedź nie jest jednoznaczna, trudno bowiem rozstrzygnąć, co stanowi efekt opuszczenia Unii, a co wynika z faktu, że system po prostu coraz mocniej wrzyna się w życie. Ceny . Poszybowały w kosmos. Mówiąc krótko: jest cholernie drogo. Za jogurt (500 ml), maliny (150 g) i jeżyny (150 g) zapłaciłem £9.20. W Alicante identyczny zestaw kosztuje około €6. W Hiszpanii karnet na siłownię to wydatek rzędu €24 miesięcznie, w Londynie kosztuje to minimum £60. Najdrastyczniej podrożały jednak mieszkania – za przyzwoite lokum w drugiej strefie trzeba zapłacić około £3500. Manipulacja głosowa.  To chyba największa zmora współczesnej stolicy UK. Cisza tu nie istnieje. Czekając zaledwie pięć minut na pociąg, trzeba wysłuchać automatu recytującego ze spokojem o zagrożeniach terrorystycznych, konieczności posiadania biletu, wspieraniu organizacji zamiast żebraków oraz słynnego „ Mind the gap ”. Od roku doszło do...

Polecieliśmy do Londynu specjalnie dla Tary i to, co zobaczyliśmy w Archives London, kompletnie nas pozamiatało. Byliśmy nakręceni na ten spektakl, ale nikt się nie spodziewał, że wylądujemy w samym środku takiej zadymy! Klimat był gęsty od samego wejścia. Archives to nie jest elegancka sala z pluszowymi fotelami – to surowe, mroczne podziemia, które idealnie udawały to ich legendarne "Undercity". Staliśmy z Marcinem, Krzyśkiem i Anetą (która pękała z dumy i z nerwów) zaraz przy samych barierkach. Byliśmy tak blisko aktorów, że czuliśmy ich oddechy. Po prostu byliśmy tam, pełniąc rolę "świadków" tej całej rodzinnej wojny. To, co zrobili z ruchem i walkami, to był majstersztyk. Ludzie momentami wyglądali jak postacie z Transformersów albo jakiejś gry na wysokich obrotach. Ten ich mechaniczny, rwany ruch robił niesamowite wrażenie – jakby byli zaprogramowani do tej walki. To nietypowe połączenie greckiego dramatu z mechanicznymi ruchami imitującymi grę, bardzo mi się...

Lubię przylatywać do Londynu. Jest to jedyne miasto na świecie, które nazywam domem. Wszystko tu wygląda i brzmi znajomo i gdy tu jestem, czuję się u siebie.  Cały dzień spędziliśmy łażąc po centrum. Marcin podziwiał nowe budynki, które pokazywałem mu przez WhatsAppa w styczniu. Dużo ich wybudowali. Szczególnie na Oxford Street i Charing Cross Road. Powstało też dużo kawiarni. Niestety żadna z nich nie serwuje produktów bezcunkrowych. Nie ma też bezalkoholowych napojów w barach. No woda jest! Tutaj wygrywa Hiszpania i "moje" tamtejsze Triple zero , bez alkoholu, cukru i glutenu (za to o świetnym smaku piwa). Jutro idziemy na przedstawienie, w którym Tara gra rolę Antygony. To jest powód naszego przyjazd do Londynu bo w zasadzie mamy bardzo pracowity okres i dużo warsztatów. 

Z Kamilą znamy się jak „łyse konie”, które zjadły beczkę soli i wypiły morze whisky. Marcin poznał ją w buddyjskim ośrodku Diamentowej Drogi na południu Hiszpanii 15 lat temu, gdy była w ciąży z obecnym na zdjęciu Erykiem. Później urodziła się Ela. Kamila należy do przyjaciół „pierwszego kręgu” – są to osoby, z którymi utrzymuję kontakt codzienny i szczegółowy; wiemy, co gotujemy, co robimy i co (jeśli) nam dolega. Mam pięć takich osób i z każdą z nich czuję wspólny vibe i niezwykłą bliskość. Przyjechali w czwartek, a w zasadzie już w piątek, bo o drugiej w nocy. I wiecznie słoneczne Alicante podczas ich pobytu zamieniło się w pochmurne – to już chyba tradycja. Klimat nie lubi naszych turystów. Jak jesteśmy sami, panują upały, jak ktoś przyjeżdża – pogoda się pieprzy. Ale nasi goście mieszkają pod Barceloną, więc słońca mają pod dostatkiem. Najważniejsze, że gadaliśmy dużo i treściwie w sumie przez cały czas.

Byliśmy na światowej premierze filmu „Michael” w reżyserii Antoine’a Fuqui i ogólnie wyszliśmy z kina zadowoleni. Chyba miałem po prostu ochotę na seans lekki, niekoniecznie rozgrzebujący brudy, które przecież nigdy nie zostały do końca sprawdzone ani potwierdzone. Film opowiada o życiu Michaela i jego rodziny od ósmego roku życia aż po same szczyty kariery. Z jednej strony pokazano jego kruchość, a z drugiej determinację oraz zaborczość ojca, ale czy udało się uchwycić jego muzyczny geniusz? Tego nie wiem. Całość jest dość landrynkowa. W scenariuszu zabrakło kontrowersji, takich jak oskarżenia o molestowanie, procesy sądowe czy uzależnienie od leków. Nie ma tu mowy o dojmującej samotności, z jaką się mierzył, ani o tragicznych splotach wydarzeń, które doprowadziły do jego przedwczesnej śmierci.   Wszystko podano bardzo płytko, a wątki mogące budzić silniejsze emocje po prostu pominięto. Powstał z tego poprawny film familijny – przyjemny w oglądaniu, ale na pewno niezasługujący na ...