W trakcie skoku z kwiatka na kwiatek, widać wolność

Mijają cztery miesiące, od czasu przeprowadzki do Hiszpanii. Myślę, że mogę podzielić się pierwszymi wrażeniami.  Pogoda. Nie jest tak spektakularna, jak miała być. Zima w Alicante nie jest mroźna, ale szalenie wietrzna. Jest raczej słonecznie, ale potrafi być nieprzyjemnie. Na szczęście bardzo rzadko pada. W ciągu czterech miesięcy padało może pięć razy, i były to przelotne deszcze, od końca stycznia do połowy lutego.  Ceny. Jeżeli chodzi o supermarkety i żywność, to ceny są zbliżone do polskich. W Londynie jest taniej. Zwłaszcza ciuchy są mniej drogie.  Wynajem mieszkań z paradoksalnie drogi. Czynsze kompletnie nie pasują do zarobków i zupełnie nie dziwię się że ciągle są tu jakieś protesty związane z tym właśnie.  Jakość i styl życia. Myślę że Hiszpanie żyją skromnie, bardzo często spędzają czas poza domem. Są hałaśliwi i to mi przeszkadza. Są bardzo dramatyczni i lubią plotki.  Najmniej lubię hiszpański styl życia nocnego, ponieważ wychodzenie na imprezy p...

W centrum Alicante znajduje się centrum wirtualnej rzeczywistości, organizujące różne "wyprawy". Nigdy nie brałem udziału w czymś takim, więc kupiłem dwa bilety za 52 € i zabrałem Marcina na księżyc.  Doświadczenie całkiem przyjemne, jednak brakowało mi ruchomej podłogi i wrażeń dotykowych. Czułem się jak duch, który wszystko widzi i przez wszystko przenika. Dosyć silne ale dziwne wrażenie.  Mogłem podnosić przedmioty, ale nie czułem i w ciężaru i nie miałem żadnych wrażeń dotykowych. Myślę że w tych czasach jest to do zrobienia. Sama zabawa była całkiem udana i popołudnie spędziliśmy w bardzo niezwykły i przyjemny sposób.  Takie doświadczenie wpływa na późniejsze spostrzeganie świata, bo później przez mniej więcej godzinę, obaj mieliśmy wrażenie nierzeczywistości świata już nie wirtualnego. 

Wstaliśmy przed dziewiątą i po porannych czynnościach myjących, wyszliśmy z hotelu, z zamiarem zwiedzania miasta.  Bóg chciał, aby pogoda była piękna i niebo niebieskie. Pokazałem mężowi dzielnicę gotycką, z charakterystycznymi, wąskimi uliczkami, zwiedziliśmy kilka lokalnych galerii sztuki oraz lokalną katedrę.  Gdy Marcin zgłodniał, poszliśmy zjeść śniadanie do koreańskiej knajpy. Było pysznie, choć jedzenie jest teraz dla mnie wyzwaniem, ale trochę poskubałem. Zaspokojeni, poszliśmy zwiedzić marinę i plażę.  Później spacerem wróciliśmy na plac kataloński i postanowiliśmy odpocząć godzinę w hotelu. Wieczór spędziliśmy najpierw w Jambore, świetnym klubie, w którym codziennie odbywają się koncerty. Później zjedliśmy kolację w restauracji japońskiej (znów zjadłem tylko 1/3 porcji), po czym poszliśmy na drinka, do nowo odkrytego super klubu. Marcin pił wino, a ja wodę, bo rzuciłem picie i kilka innych rzeczy (na przykład cukier).

Za dużo wszystkiego! I w zasadzie na tym mógłbym zakończyć dzisiejszy wpis, bo piszę dla siebie a garstka ludzi wiedzących o istnieniu tego bloga, wie co się u mnie dzieje. Nie chcę już żyć w pędzie. Najchętniej wybrałbym dużo kasy i przeszedł na emeryturę. Ale jak mam odpocząć? Sam dźwigam wszystko i jeszcze na jesień chcemy przeprowadzić się na stałe do Madrytu. W związku tym muszę wymyśleć sposób na szybkie podreperowanie budżetu. Dwupokojowa chata w stolicy Hiszpanii to milion euro. No jeszcze trzeba za coś żyć... Poza tym przegrzewają mi się zwoje od ciągłej nauki. Hiszpański zaczyna mi się wylewać uszami. Chyba wchodzę w fazę "wiem że nic nie wiem", bo mogę dużo więcej powiedzieć, ale częściej czuję niemoc wyrażenia tego co naprawdę chcę powiedzieć.  Poza tym praca zaczyna mnie trochę męczyć. Nie mam energii do pisania książki i do planowania kolejnych warsztatów, a muszę to przecież zrobić.  Przynajmniej spacer nam się udał. Pogoda całkiem ładna, chociaż zdarzają się ...

Prawie zaspałem. To znaczy leżałem już obudzony, czekając na dźwięk budzika, którego zapomniałem nastawić. Zorientowałem się, że jest późno, gdy niebo za oknem poszarzało. Była 7:47. Wstałem energicznie, wziąłem krótki prysznic, zamiast lunchu zrobiłem sobie jogurt z odżywką proteinową, jagodami, orzechami i gorzką czekoladą i o 8:22 wyszedłem z domu. W drodze zadzwoniłem do mamy i chyba ją obudziłem, bo co chwilę ziewała, co mnie mocno irytowało (bo zaraźliwe). Po szkole spacerowałem z Yuki. Poszedłem też do polskiego sklepu po ogórki kiszone i wróciłem do domu dość zmęczony. Jestem na bardzo ścisłej diecie i dość dużo ćwiczę, dzięki czemu potrzebuję więcej odpoczynku. Z tej okazji zrobiłem sobie sjestę. Wieczorem poszliśmy do Canibala, na drinka. Uczę się bawić, pijąc wodę. Abstynencja nie może wykluczać życia nocnego.

Marcin w żywiole gotowania. W ostatnią sobotę przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania w samym sercu miasta. Teraz na uczelnię możemy chodzić pieszo, choć przystanek tramwajowy mamy dosłownie pod nosem – zaledwie 30 sekund od klatki schodowej. Wybieramy jednak spacer, dbając o zdrowie i codzienne wykręcanie liczby kroków. Nasze lokum ma 87 m² i składa się z czterech pokoi, kuchni oraz łazienki. Fenomenem są balkony – każdy pokój posiada własny, a wszystkie łączą się w jedną całość. Przedzielono je szklanymi drzwiami i osłonięto przesuwnymi oknami, dzięki czemu pełnią funkcję przytulnych werand. Wnętrze urządzono w „stylu babcinym” – jest nieco pstre, ale ma swój urok. Największą zaletą tego wystroju jest to, że dom jest w pełni wyposażony; mamy tu absolutnie wszystko, czego potrzeba do życia. Marcin uczęszcza do szkoły dwa razy w tygodniu – szybsze tempo nauki po prostu mu nie odpowiadało. Ja chodzę codziennie i za trzy tygodnie czeka mnie kolejny egzamin. Potem przechodzę na tryb in...

Czas leci jak oszalały, a pogoda się psuje. Hiszpanie, jak Anglicy gadają wyłącznie o pogodzie i mówią, że to "niewiarygodne" ( tak, są dramatycznie, jak Włosi ). Meteorolodzy tłumaczą, że mamy do czynienia z rzadkim zjawiskiem w którym dwa ośrodki niżowe krążą wokół siebie, co wzmacnia siłę wiatru i opadów. Nazywają to "pociągiem niżów", bo jedna burza nie zdąży odejść, a już nadciąga kolejna. W Alicante burz nie ma, ale błękitne niebo nie pojawia się tak często jak w ostatnich trzech miesiącach. Przed nami luty - ponoć najzimniejszy tu miesiąc (12°C średnio). Zobaczymy.  W szkole zbliża się kolejny egzamin. Powoli zaprzyjaźniam się z ludźmi z klasy, zaczynamy rozmawiać, po hiszpańsku. W każdą środę wychodzimy też do pubu, aby gadać o pierdołach, szlifując język. Bardzo podoba mi się taka forma nauki. Kaleczymy pewnie całe zdania, no ale jak inaczej moglibyśmy się nauczyć?  Mamy też gości. Iksy przyjechali na tydzień. Staramy się pokazać im miasto i mam nadzieję, ż...

Mój rytm dnia jest dynamiczny, stały i jasno określony. Przez lata uczyłem się zorganizować wszystko tak, aby działało. Dla mnie, rzecz jasna. Jest prawie dobrze.  W dni pracujące, wstaję o 6:15 i pracuję przez 30 minut. Potem przygotowuję sobie lunch i słucham radia (muzyki). Następnie biorę prysznic, ubieram się, zaparzam zieloną herbatę (3 minuty) i pakuję plecak. Wychodzę na tramwaj o 7:56. Transport w Alicante jest bardzo punktualny i mój tramwaj przyjeżdża o 8:04. 0 8:30 jestem w centrum.  Ze szkoły wychodzę o 12:30. Idę na tramwaj i dojeżdżam do domu o 13:20. Ewentualnie Idę spacerem i wtedy dochodzę o 14:00.  Pracuję do 17:00. Później odpoczywam przez godzinę i w tym czasie robię różne rzeczy. Często Idę na plażę, ale czasami po prostu leżę i odpoczywam. Zdarza mi się grać w gry, albo słuchać książek. Jemy kolację, razem z Marcinem w okolicach 18:00. Następnie uczę się hiszpańskiego. Często przez 3 godziny.  Od 21:00 mam czas dla siebie, czasami jednak pracuj...

Ze względu na wczesną godzinę odlotu (7:30), zdecydowałem się na nocleg bezpośrednio na lotnisku. Bardzo cenię sobie hotele kapsułowe – oferują dokładnie to, co niezbędne, włącznie z niezawodną usługą budzenia. Ich największym atutem jest lokalizacja tuż pod halą odlotów, co pozwala zaoszczędzić mnóstwo czasu. ​Dodatkowo EasyJet wprowadził świetne udogodnienie: zautomatyzowany system, dzięki któremu bagaż mogłem nadać samodzielnie jeszcze wieczorem, w przeddzień podróży. Dzięki temu rano wszystko przebiegło błyskawicznie – po wstaniu i odświeżającym prysznicu od razu skierowałem się do kontroli bezpieczeństwa. Chwila relaksu przy kawie i mogłem spokojnie wejść na pokład samolotu. Wystartowaliśmy punktualnie. Gdy tylko osiągnęliśmy wysokość przelotową, załoga ruszyła ze sprzedażą kanapek. Brytyjczycy wręcz rzucili się na te z serem i bekonem – bez przesady, nigdy wcześniej nie widziałem w samolocie tak zbiorowego ataku głodu! Wyglądało to tak, jakby nie jedli co najmniej od przedwczoraj...

Tu był G-A-Y Wczorajsze nostalgie i sentymenty zaczęły powoli wyparowywać. Dzisiejszy dzień spędziłem w centrum i choć powrót na stare śmieci sprawił mi frajdę, poczułem się finalnie przytłoczony. Czym konkretnie? Przede wszystkim – wszechobecnym hałasem . W Londynie absolutnie wszystko generuje jazgot. Komunikaty w środkach transportu rozsadzają bębenki, stare wagony metra piszczą i zgrzytają niemiłosiernie, a pasażerowie przekrzykują ten chaos, wisząc na telefonach. Całość przeplatana jest mechaniczną litanią systemowych ostrzeżeń: o mokrej podłodze, o zachowaniu ostrożności przy wysiadaniu (nieśmiertelne mind the gap ), o problemach z sygnałem czy wreszcie o konieczności raportowania każdego „niestandardowego” zachowania. Od dawna nie byłem tak potwornie przestymulowany. Po drugie, znokautował mnie ten tutejszy pośpiech . Oni wszyscy pędzą przed siebie w amoku, wierząc, że tak po prostu trzeba. Armia ludzi w garniturach – od menadżerów po kadrę zarządzającą najniższego szczebla – wy...

Wylądowałem w Londynie z 35-minutowym opóźnieniem. Myślałem, że będzie gorzej, ale nadrobiliśmy jakoś czas w powietrzu. Powodem postoju byli spóźnieni pasażerowie, a konkretnie załoga: czterech pilotów i sześć stewardes. Panowie siedzieli ze mną w klasie biznes, a panie poszły na tyły. Nie ma to zresztą specjalnego znaczenia, bo w krótkodystansowych lotach fotele wyglądają tak samo – leci się tylko samemu w rzędzie, dostaje jedzenie oraz nielimitowane napoje. Nie wybrałbym wyższej klasy za pieniądze, ale mam tak wiele punktów, że mogę latać po Europie w tę i z powrotem, nic nie płacąc. Ale nie o tym chciałem... Nigdzie na świecie nie czuję się tak, jak w Londynie. Tutaj jest mój dom. Tak czuję. Nostalgia pojawiła się od razu, gdy do moich nozdrzy dotarł zapach powietrza. I tu nie chodzi o to, jaki on jest. Uczuć nie da się zmienić. Tutaj się ukształtowałem, zakochałem, przeżyłem najintensywniejsze chwile mojego życia. Znam każdy róg i kąt! A teraz znów zaczynam od nowa. Jest dobrze i j...

Byłem na trzeciej części Avatara i muszę przyznać, że "Fire and Ash" jest mocno brutalne. Jake i jego rodzina trafiają na klan Popiołu, który pokazuje, że Na’vi potrafią być tak samo brutalni i zawistni jak ludzie. Na filmie działo się to, co widzę codziennie wokół siebie – wcale nie potrzebujemy obcych cywilizacji, żeby zacząć się nienawidzić i skakać sobie do gardeł.  Film trzyma w napięciu, od początku do końca. Efekty zapierających w piersiach, tak jak kolory. Każdy kadr jest fascynującym obrazem. Pod tym względem oceniam film jako dzieło sztuki.  Ale jak dla mnie zbyt dużo w nim negatywnych emocji: rasizmu, głupoty, egocentryzmu i nienawiści. Patrzysz na piękne obrazy, z których wydobywa się tylko przemoc. 

Zaraz po przyjeździe do Wrocławia, poszedłem do hotelu, zameldowałem się i chwilę potem pojechałem tramwajem na spotkanie z panią dermatolog. Niestety powiedziała, że mój problem (pojawiające się raz na jakiś czas wypryski we włosach z tyłu głowy) będzie wracał i nie ma sensu leczyć go wewnętrznie.  Nie będę tego jakoś szczególnie tłumaczył, natomiast zgadzam się z nią. Całożyciowa ścisła dieta eliminacyjna lub  łykanie pigułek bez końca, nie są żadnym rozwiązaniem. Wziąłem więc mazidło i będę się smarował przez tydzień aż zejdzie.  W sobotę rano wstałem i poszedłem na uczelnię. Poziom wykładów wprowadził mnie w zażenowanie, no ale chyba takie mamy czasy. Przepadli profesorowie i profesorki, wykładający swoje teorie pasją, graniczącą z szaleństwem. Teraz nikt się już nie podnieca nauką. Osoby uczestniczące w wykładach wydawały się mało zainteresowane: większość oglądała filmiki na tik toku lub po prostu rozmawiała. Bardzo mnie to drażniło, szczególnie ciągle wychodzącej w...

Wylądowałem planowo. Pogoda nad resztą Europy wydawała się być zjawiskowa, za linią Tatr, krajobraz przestał być widoczny.  Szok termiczny rozczerwienił mi twarz oraz białka oczu. Nieprzyzwyczajon - nie potrafiłem się zaadoptować. Złapałem autobus do centrum i pobiegłem do kantoru (musiałem wymienić euro na złotówki, co wcale mi się nie opłacało, ale nie miałem wyboru - pomińmy szczegóły).  W Warszawie większość ludzi mówi po ukraińsku. Ma to miejsce zarówno na ulicach, środkach komunikacji miejskiej i w miejscach użyteczności publicznej. Za każdym razem obsługiwał mnie ktoś z tamtego kraju. Jedynie w hotelu pracowali Polacy. Nie mam zamiaru tego oceniać, tylko zaznaczyć.  Polaków zobaczyłem później, pod pałacem kultury. Stali coraz bardziej rozszerzającej się grupie, z flagami polskimi. Mocno przeklinając, czegoś się domagali. Nie miałam jednak zupełnie w sobie zainteresowania, by dowiedzieć się o co chodziło.  W Warszawie zrobiłem wszystko co miałem zrobić i załatw...

Podoba nam się tu. Energia miasta jest taka jaka być powinna. Cała godzinami łazimy i zachwycamy się każdym skwerem, uliczką i wystawą sklepową. Byliśmy już przecież w tak wielu miejscach, A to jednak Madryt kradnie nam serce.  Ze mnie schodzi stres, chyba z całego roku. Mam napięciowe bóle głowy, bóle pleców, sen przerywany i kołatanie serca. Nie przez cały czas ale przychodzi to sobie kiedy chce. Przed samym wyjazdem zrobiłem wszystkie kompleksowe badania i były dobre.  Obiecuję sobie mniej pracować. Mniej brać na siebie. Nauczyć się bez wyrzutów sumienia oglądać seriale i czytać książki. Muszę się też nauczyć nie odpowiadać za cudzy los i nie rozdawać swojej energii na wszystkie strony. Mam już swoje lata i to co mogłem robić wcześniej bez problemu, teraz mi zaczyna ciążyć.  W Madrycie jednak odpoczywam, choć jednak za dużo imprezuję.

Madryt natychmiast skradł nasze serca. Wychodząc ze stacji metra na Puerta del Sol, poczuliśmy wielkomiejska energię: dużo, różnorodnych ludzi i monumentalne, wręcz przesadnie majestatyczne gmachy dookoła.  Zameldowaliśmy się w hotelu i od razu poszliśmy zwiedzać. Dzisiaj w planie była Gran Via oraz okoliczne tereny zielone. Widoki powaliły nas na kolana.  Zjedliśmy ogromne steki, a później tradycyjne  churros maczane w gorzkiej czekoladzie. Absolutna rewelacja. Tak jak życie nocne. Dzisiaj zwiedziliśmy tylko wioskę gejowską i oznaczyliśmy na mapie kilkanaście interesujących lokali. Przed północą wstąpiliśmy na małą lampkę wina do El 12, które okazało się   jednym z najfajniejszych miejsc, w jakich byliśmy. 

Świąt w tym roku nie obchodziliśmy. Postanowiliśmy się wyspać i odpocząć, bez całej wszechobecnej nagonki i przymusu bycia w "świątecznym nastroju". Zostaliśmy w domu. Marcin ugotował makaron z bekonem i grzybami, ja kupiłem dużo wina i deser w postaci lodowej rolady, którą wybierali wszyscy Hiszpanie.  O 19:00 przyjechała do nas Yuki, koleżanka ze szkoły językowej. Piliśmy wino, słuchaliśmy malezyjskich kolęd i gadaliśmy o wszystkim. Było fajnie. 

Wstałem i poczłapałem pod prysznic. Włączyłem radio i myjąc zęby, wysłuchałem wiadomości. W Australii ojciec i syn dokonali masowego morderstwa podczas obchodów żydowskiego święta Chanuka. Starszy terrorysta był obywatelem Indii na stałe mieszkającym w Australii, a młodszy był z urodzenia Australijczykiem. Ponoć zradykalizowali się na Filipinach i tam zaplanowali atak. Policja ich obserwowała. No i co z tej obserwacji wynikło? 16 trupów i kilkadziesiąt rannych.  Komentarze w mediach społecznościowych są tak rynsztokowe i nienawistne, że wierzę w przepełnione piekła i potrzebę rozbudowania tam sal wiecznych tortur.  Co o tym myślę? Bo rozmawialiśmy z wieloma osobami dzisiaj. Myślę, że przemoc jest zła i należy zrobić wszystko, aby do niej nie dopuścić. Wiele ludzi łączy to z konfliktem Izraelsko -Palestyńskim. Mówią " dobrze im tak ". Ale komu dobrze? I tak. Bardzo nie podoba mi się to, jak zachowują się Żydzi i nie - nie jest temu winien jeden człowiek, bo morderstw na Palest...

Końce tygodnia to dla mnie święty czas. Nie pracuję i nie zaglądam do szkoleniowych grup. Uczę się tylko hiszpańskiego, bo chcę mówić płynnie jak najszybciej.  Zdałem egzamin! Pierwszy poziom zaliczony, chyba na piątkę. Mówienie i rozumienie na 100%. Pisanie dobrze, jednak mam problemy z hiszpańską interpunkcją, zwłaszcza w zdaniach złożonych.  W sobotę przyjechała Aneta. Na szczęście zaszaleliśmy porządnie, ale nie tak, aby czuć dyskomfort następnego dnia. Hiszpanie piją dużo i potrafią przewracać się na parkiecie. My takie efekty specjalne mamy za sobą.

W Hiszpanii święto narodowe. Poniedziałek świąteczny spędzę na nauce hiszpańskiego, bo w czwartek mam główny egzamin.  Weekend był słoneczny (tu każdego dnia jest słonecznie). Zwiedziliśmy dzielnicę niebieskich doniczek, najstarszą część miasta, usytuowaną pod zamkiem, na skale.  Temperatura dochodziła do 30°C w słońcu. Plaże pełne ludzi i małych, ujadających piesków. Stare miasto opanowały zaś koty. Marcin zaprzyjaźnił się z wieloma. 

Muszę znów przewartościować wszystko, bo nie jestem pewien, czy to co robię i jak żyję, nie wynika z jakiś nie przepracowanych rzeczy?  Owszem, żyję tak, jak chcę. Ale po jakiego... ja tak dużo robię i dla kogo się staram? Kogo oczekiwania spełniam. Swoje? A może rana bycia niedocenianym zmusza mnie do ciągłego udowadniania, że mogę robić ciągle więcej? Po co na przykład studiuję kolejny kierunek? Psychoterapia jest trudna i wymagająca. Praktyki zabierają mi całe godziny w tygodniu. A mógłbym przecież obejrzeć sobie jakiś serial. No i po co studiuję hiszpański? Uczę się go tak pilnie jakbym brał udział w jakimś konkursie. Całymi godzinami powtarzam słówka i piszę wypracowania. Owszem, po pięciu tygodniach nauki potrafię już rozmawiać, no ale po co?  I po co ja tyle pracuję? Przecież ja ciągle pracuję. Ps. W niedzielę pozwoliłem sobie na półtorej godziny odpoczynku i w tym czasie zjadłam cudowne lody jogurtowe.  Pogoda jest bardzo przyjemna. W dzień ciągle temperatura doch...

Ochłodziło się. Tak, jak nam mówiono, stało się to nagle. Plus trzydzieści zmieniło się na dwadzieścia, w ciągu dnia; wieczory i poranki stały się znacznie chłodniejsze.  Korzystając z humoru zakupowego, kupiłem sobie parę ciuszków. Marcin tylko czapeczkę. Nic mu się nie podobało i po raz kolejny obiecałem sobie, że będziemy chodzić na zakupy osobno. Marcin bowiem potrafi przez godzinę przebierać w rzeczach i nic nie kupić, ja zaś wchodzę, podejmuję decyzję w minutę i idę do kasy. Zresztą wszystkie inne rzeczy robimy z podobną, właściwą dla siebie dynamiką.  Wieczór spędziliśmy w domu. Ja trochę grałem w grę i trochę się uczyłem, Marcin wlepiał ślepia w jakiś serial (zapewne) kryminalny.

Widok na północne Alicante. Minął nam miesiąc, na nowej ziemi ojczystej. Czas leci szybko, a nasze życie stało się bardziej intensywne. Pojawiły się nowe rutyny i zupełnie zmienił się rozkład naszego dnia.  Wstajemy o 6:45. To znaczy ja wstaję, Marcin rozpoczyna dzień o 7:00, gdy skończę prysznic. Robimy kawę, pakujemy się i jedziemy do szkoły tramwajem (tramwaj w śródmieściu bardziej przypomina metro). Zajmuje nam to 15 minut i później dodatkowo, 10 minut spaceru. Szkołę kończymy o 12:30. Po miesiącu umiemy liczyć i znamy około 500-800 słów, pozwalających nam zamówić jedzenie, zapytać o drogę, przedstawić się, opowiedzieć trochę o sobie i swoich zainteresowaniach. Marcinowi gramatyka spędza sen z powiek, dla mnie jest raczej prosta, bo znam pokrewne języki i wiele rzeczy jest zwyczajnie podobnych. Poza tym hiszpański wydaje się dość łatwy (na pewno łatwa jest wymowa). Droga do szkoły  Po szkole jemy lunch i wracamy do domu. Ja pracuję, Marcin idzie na spacer. O 17:30 kończę i...

Po szkole* zjedliśmy lunch w lokalnej sieciówce** i pojechaliśmy do domu. Musiałem odpocząć i zrobić kilka rzeczy, związanych z pracą. Ufarbowalem włosy, nałożyłem maseczkę i pograłem w ulubioną grę na telefonie***. A wieczorem, zgodnie z planem pojechaliśmy do centrum. Nasza znajoma z którą byliśmy umówieni napisała, że mocno się spóźni. Musiała jeszcze jechać do parku, nazbierać granatów i wysłać do Polski. Trochę nas to rozbawiło, ale ok. Poszliśmy na kolację sami. Zamówiliśmy pad thai, wiosenne bułeczki z krewetkami i butelkę lokalnego wina. Pycha i bardzo tanio (€31 łącznie). Później dołączyła Kasia i w ramach rekompensaty przyprowadziła czterech chłopaków, żebyśmy od razu mieli znajomych. Faceci okazali się bardzo zabawowi i ciągle kupowali wszystkim kolejki, tak więc dość szybko rzuciliśmy się w wir zabawy. Po jakimś czasie dołączyli do nas kolejni znajomi i jacyś Chińczycy, którzy z uwielbieniem wychwalali "naszą Hiszpanię".  Poza tym wszyscy składali nam życzenia, bo...

Pierwszy wpis o Alicante, zacznę od informacji o mieście. Alicante to malownicze miasto położone na wschodnim wybrzeżu Hiszpanii, w regionie Walencja, nad brzegiem Morza Śródziemnego, przy urokliwej zatoce noszącej tę samą nazwę. Dominującym punktem widokowym jest wzniesienie Benacantil , które dumnie spogląda na miasto, dodając mu niepowtarzalnego charakteru. Alicante, z populacją wynoszącą 360000 mieszkańców, zajmuje jedenaste miejsce pod względem wielkości w Hiszpanii. W rankingu InterNations Expat Insider 2020, Alicante uplasowało się na zaszczytnym drugim miejscu wśród najlepszych miast dla przyjezdnych na świecie, co podkreśla jego przyjazną atmosferę oraz bogatą ofertę dla obcokrajowców. Komunikacja w mieście jest niezwykle dobrze rozwinięta – mieszkańcy i turyści mogą korzystać z rozbudowanej sieci autobusów, tramwajów (w tym szybkiego tramwaju) oraz regionalnych linii kolejowych, co sprawia, że podróżowanie po okolicy to czysta przyjemność. Historia regionu sięga czasów sprze...

Wczoraj obudził mnie hałas kosiarki. Panowie wysłani przez spółdzielnię mieszkaniową, rozpoczęli pracę o 6:55. Pojechałem do Gdańska na USG, później: w transporcie oraz jedząc lunch, nadawałem kody QR na pierdylion paczek. Marcin jeździł do hurtowni po materiały i pakował. O 14:30 ostatnia paczka wylądowała w InPost owej skrzynce. Kurier odebrał 3 minuty później. Pojechaliśmy do kolejnej przychodni, zaszczepić się na grypę. Robimy to nieprzerwanie od 20 lat. Po zastrzyku pojechaliśmy na zakupy, z których musiałem biec do domu, bo o 18 zaczynałem praktyki studenckie (studiuję psychoterapię).  Skończyłem o 21:00, Marcin w tym czasie jeździł po sklepach, bo kupił zły plecak (przecięty na pasku) i musiał reklamować, a następnie kupić inny. Dzwoniłem też do mamy. Powiedziała mi, że śniło jej się, że smażyła smalec. Ma wyobraźnię! Dzisiaj wstałem bez kosiarki. Pogoda za oknem okazała się przecudna. Wziąłem prysznic, wyruszyłem włosy i znów pojechałem do przychodni (centrum diagnostyczne)...

Obudziliśmy się późno. Wziąłem bardzo długi prysznic i zrobiłem sobie śniadanie. Marcin poszedł na poranny spaceyi po kawę. Włączyłem TV i obejrzałem program "Kobieta na krańcu świata",  w którym Martyna Wojciechowska pokazywała Okinawę i wioskę, w której populacja jest najstarsza na świecie. Marcin przyniósł kawę. Postanowiłem nic nie robić. Nie pracować. Poszedłem na spacer, nad morze. Poszedłem przez las. W Gdyni zaczęła się dopiero jesień i drzewa zaczynający żółknąć. Dalej jednak dominuje zieleń. W drodze wysłuchałem nagranych wiadomości od przyjaciół. Później słuchałem muzyki i dotarłem do miejsca, w którym piję zawyczaj kawę. Kawiarenka nazywa się Kofeina i serwuje domowe ciasta. Lubię tu bywać.

Gdynia. Widok z gabinetu stomatologicznego. Wczoraj dojechaliśmy na czas. Pociąg był wypełniony po brzegi, nie wiem dlaczego sprzedają bilety bez gwarancji miejsca siedzącego? Osoby z ktorymi współdzieliliśmy podróż, kaszlały i kichały, jakby wszystkie jechały na kwarantannę lub jakby ktoś rozpylił drażniący gaz w powietrzu. W drodze obejrzałem połowę serialu (4 odcinki) Wayward, całkiem niezły thriller, sam raz na dłuższą podróż. W międzyczasie opychalismy się: śliwkami, gruszkami i truskawkami, kanapkami, ciasteczkami i w końcu kabanoskami, na których straciłem plombę. Szlag mnie prawie trafił, bo wypełnienie miało niecały rok. Od razu umówiłem się na wizytę do dentysty. Potem pomyślałem, że może dobrze się stało, bo lepiej teraz, niż za tydzień (w czwartek przeprowadzamy się na stałe, do Hiszpanii).  Wstaliśmy dość wcześnie. Pogoda była znośna. Poszliśmy do zaprzyjaźnionej kawiarni na śniadanie i przede wszystkim odebrać Shilajit, który w końcu dotarł z Nepalu. Marcin zajął się ...

Byliśmy wczoraj u Justyny, naszej koleżanki, na plotkach i winie. Wypiliśmy w trójkę, cztery butelki. Do tego: włoskie paluszki, w zasadzie paluchy - takie grube, domowe grzybki marynowane i ogórki kiszone, kabanosy i koreczki serowo-oliwkowe. Pod koniec imprezy dołączyła Kamila on-line. Dużo się śmialiśmy. Rano wyszedłem po kawę i wtedy zadzwonił kurier, informując mnie, że jest "na miejscu", co oznaczało drugi koniec miasta. Zadzwoniłem do mamy, proszący ja aby zeszła pilnować palety, następnie obudziłem Marcina i zadzwoniłem po taksówkę. Pięć minut później, w wyjątkowych humorach jechaliśmy na Raków.  Przerzuciliśmy kilkaset kilogramów książek i pojechałem do mieszkania, zabierając mamę ze sobą, bo musiała załatwić coś w urzędzie. Marcin został w domu teściowej i zajął się rozładowaniem palety i pakowaniem książek, każdej osobno do wysyłkowych pudełek. Ja pracowałem zdalnie, później zadawałem kody QR, Marcin wysyłał. O 17 poszliśmy do kina. Tym razem zobaczyliśmy Aresa. Za...