W trakcie skoku z kwiatka na kwiatek, widać wolność

Dzisiaj się wyspałem. Wstałem o 6:50, wysikałem się; siedząc na kiblu przesłałem materiały szkoleniowe do kilku grup i stwierdziłem, że mam jeszcze ochotę pospać ( robię tak niezwykle rzadko ). No i spałem do 10:16. Obudziło mnie wiercenie. Nasz pieprzony ukraiński biznesmen, który kupił trzypokojowe mieszkanie za ścianą, znów zaczął swoje ulepszanie gniazdka. Problem polega na tym, że robi to trzeci rok, wyłącznie latem, czyli wtedy, gdy również jesteśmy w Polsce. Później wyjeżdża do Anglii, do Manchesteru ( chyba ) i tam remontuje kolejne. I nie. Moja niechęć nie wynika z faktu, że jest Ukraińcem, albo że kupuje kolejne mieszkania, to tu, to tam. Nie cierpię go, bo jest dupkiem, który ma w dupie innych. Kto normalny robi remont tak długo?  Na dodatek ma dziunię, być może nawet żonę in spe, która wychodzi na balkon i pali. Jak jeszcze raz to zrobi, to będzie awantura, ale nie odpuszczę.  Pogoda się polepszyła. Było słonecznie. Poszedłem na siłownię i później na saunę. Marcin ...

Marcin wychodzi z przeziębienia. Zlapał jakieś świństwo w Kucharach, bo chyba wszyscy tam kaszteli, smarkali i chrząkali. No cóż... polskie lato. Dzięki temu musiałem przełożyć szczepionkę przeciwko dendze, w Polmedzie, bo żeby ją wziąć, trzeba być zdrowym. Jeśli chodzi o mnie, to już sam nie wiem, bo jak do tej pory, wszystkie choroby przechodziłem bezobjawowo, w tym te najsłynniejsze.  Pracuję. Składam kolejny numer Re-Genery (nowego magazynu prozdrowotnego, który wydaję) i zacząłem nowe szkolenie, więc mam mnóstwo nagrywania. Inne szkolenia prowadzę rzecz jasna codziennie. Poza tym leżą odłogiem tłumy teczek, osób czekających na analizę zdrowia. Więc mam co robić.  Dzisiaj było trochę nerwowo, bo Aneta (moja bestie) miała dość skomplikowaną operację, no i wiele godzin czekania trochę mnie rozstroiło. Ale już jest po i teraz śpi, więc jutro dowiem się więcej. Na szczęście udana operacja (jeśli wszystko poszło z planem), zakończy problem. To nie jest rodzaj choroby, który wym...

Wstałem rano, o 8:33. Wypiłem suplementy i zacząłem pakować plecak na siłownię. Potem jeszcze trochę prokrastynowałem: siedziałem na fotelu i przewijałem książkowe polecajki. Marcin dalej spał.  W końcu wyszedłem. Zrobiłem kilkanaście powtórzeń na ramiona i klatkę piersiową, a potem nogi i brzuszki. Nikt mi nie przeszkadzał, co było naprawdę fajne. Słuchałem podcastu o rozszerzającym się wszechświecie, a potem przeglądu naukowego z ostatniego miesiąca. Gdy wróciłem, Marcin zrobił śniadanie ( które jemy o 12:30 ). Skyr z awokado i dodanym białkiem, plus to, co widać na zdjęciu ( 467 kcal ). Wyszedłem na spacer i poszedłem lasem do Vanity Day Spa, gdzie oddałem się relakujacemu masażowi, a następnie unoszeniu w słonej wodzie, co nazwali floatingiem. Chodziliśmy na to w Londynie. Tam były to kapsuły, w których nas zamykano. W Polsce są to pokoje z prywatnymi basenami, z dużo większą ilością miejsca, co zdecydowanie potęguje doznania. Taki stan nieważkości wyjątkowo rozluźnia. Po pięci...

Znalazłem dobre piwo bezalkoholowe i bez cukru. Jutro zamówię więcej, z dostawą do domu. Carlsberg 0.0%. Smakuje i pachnie jak lubię i ma pożądaną goryczkę.  Siedzę i rozmyślnie zajmuję się nicnierobieniem. Cudowne uczucie. Dzisiaj w ogóle zrobiłem sobie dzień resetu: długo spałem, poszedłem na omlet do ketogenicznego bistro, potem do kina, a po nim na tort białkowy, bez grama cukru rzecz jasna. To niesamowite jak bezwęglowodanowe jedzeniówki zaczęły dominować rynek.  Po deserze podkręciłem się po ksiegarnio-kawiarniach (też całkiem nowe i częste połączenie) i kupiłem "26 lekcji które dałabym młodszej sobie ". Spodobał mi się spis treści, poza tym pasuje do szkolenia, którego program rozwijam.  Zrobiłem zakupy wieczorem. Marcin ugotował z nich wspaniałe spaghetti na makaronie z konjacu, mięsie z piersi indyka i sycylijskich pomidorach. Zrobił też deser: twaróg 0% z wiórkami kokosowymi i stewią, oblany czekoladą 100% i orzechami pekan. Cała kolacja z deserem i kawą miała ...

Kumotry to jeden z najładniejszych filmów, jakie ostatnio widziałem. Opowiada o przyjaźni dwóch starszych pań, Bronki i Hanki. Mieszkają obok siebie, w małej, pustoszejącej polskiej wsi w rumuńskich Karpatach. Są samotne, bo obie pochowały już mężów, a dzieci wyjechały za granicę, ponieważ w wiosce, w której mieszkają, nie ma żadnej pracy. Film, prawie dokumentalny, pokazuje ich codzienne życie i zwyczajne czynności, przy których opowiadają sobie różne rzeczy. Czasami jest śmiesznie, czasami nostalgicznie, ale za każdym razem ciekawie. Grają wybitnie realnie, naturalnie, jak to mówią, „po warunkach". Dla mnie film był o codzienności, do której dążę, po zwykłym, ciekawym życiu, i o tym, jak zmienia się nasze postrzeganie i życiowe priorytety. Będę ten film pamiętał.

Nowy film Pawła Pawlikowskiego to czarno-biały, piękny ruchomy obraz opowiadający o poczuciu tożsamości, poczuciu winy, niespełnionych oczekiwaniach i trudnych relacjach społecznych. Gdzie jest dom? Co się dzieje z więziami rodzinnymi, z przyjaźnią w obliczu światowej tragedii, dramatów, śmierci bliskich i dalszych? Jak wygląda świat po terrorze, żałobie, gdy wszyscy dopiero otrząsają się z depresyjnego odrętwienia i szoku? Czy i jakie wartości mają znaczenie? Pawlikowski nie trzymał się historii, choć przedstawił prawdziwe postaci i ogólny schemat wydarzeń. Pokazał podróż ojca i córki po utraconej ojczyźnie od strefy amerykańskiej aż po strefę sowiecką. W rzeczywistości prawdziwa Erika Mann w 1949 roku kategorycznie odmówiła powrotu do Niemiec, uważając ówczesne społeczeństwo niemieckie za moralnie zdegradowane. Tutaj w filmie, choć o tym zdegradowaniu mówi, jest obecna ciałem. Film wart obejrzenia dla tych, którzy zastanawiają się nad pytaniami postawionymi na początku.

Kuchary zakupił lama Ole Nydahl, w 1985 roku, za garść niemieckich marek. Spodobał mu się rozwalony dworek i owalna posesja, na której stał. Zaraz potem ruszyły prace remontowe i już rok później odbywały się tam regularne medytacje.  Do Kuchar przyjechałem w 88 lub 89. Potem bywałem tam regularnie. Tam też zrobiłem po raz pierwszy praktykę świadomego umierania (phowa), byłem uczestnikiem aktywacji stupy i wielu niezwykłych wydarzeń.  W czwartek przyjechaliśmy tu razem z Marcinem. Dla niego to pierwszy raz. Pochwalił miejsce. Na szczęście zamiast pustki po naszym Nauczycielu, czuć wzniosłą i radosną atmosferę. Ośrodek rozwija się i wpływa na rozkwit pozostałych (czyli mniejszych, miejscowych skupisk społeczności buddyjskiej, znanych Sangą).  W jednym z namiotów zrobiono letnią wystawę, z okazji 50-vio lecia buddyzmu tybetańskiego w Polsce. Jest dobrze.

Zrobiło się chłodniej. Wstałem przed dziewiątą, przygotowałem sobie codzienny koktajl ( kolagen, kreatyna, elektrolity ) oraz napój witaminowy z dodatkiem probiotyków i usiadłem do pracy. Musiałem wystawić faktury, nadać paczki (które później mama wysyła przez InPost ), nagrać wykład audio ( wyszło 58 minut ), odpowiedzieć na mnóstwo pytań studentów oraz dodać materiały na platformy i do grup szkoleniowych — prowadzę ich wiele i zawsze pilnuję, żeby wszystko było na czas. Skończyłem o 11:33. Potem przygotowaliśmy śniadanie proteinowe: brzuszki łososia, 2 jajka, awokado, pomidorki koktajlowe, ogórek kiszony i odrobina czosnku — 750 kcal. Po śniadaniu wyszedłem na spacer. Chodziłem po lesie, trochę po centrum, siadałem to na kawę, to na jakiś napój, i słuchałem audioserialu „ Piekło kosmosu ”. Zrobiłem zakupy, posiedziałem 30 minut na fotelu masującym w centrum handlowym i znów ruszyłem na spacer. W domu czekała na mnie kolacja: spaghetti z konjac, mięso indycze, sos bolognese na ekolog...

Lubię moją pasję i to co robię zawodowo: odkrywanie, uczenie, przecieranie nowych szlaków, pisanie książek. Szanuję też wolność, którą mam dzięki temu wszystkiemu. Ostatnio jednak podjąłem decyzję, że pracować mogę tylko 6 godzin dziennie, od poniedziałku do piątku, lub 30 godzin tygodniowo. Jeśli więc przeprowadzam warsztaty, robię sobie potem wolne. Nie będę tego zmieniał. Z okazji planowanego urlopu, kupiłem sobie książkę i mam zamiar udawać się do kawiarni, albo na plażę i ją przeczytać. Solenoid autorstwa Mircea Cartarescu. Podobno rewelacja. Kupiłem w ciemno, w Empiku. Jutro odbieram. W czwartek jedziemy na wykłady buddyjskie, oraz pochodzić wokół stupy, do Kuchar. Dawno tam nie byłem. A Marcin nigdy.

Warsztaty trwają. Jestem w swoim żywiole.  Pogoda na zewnątrz wzorcowa. 34°C, bez wiatru, kompletnie słoneczna. Czerpię z tego energię. Wieczorem spędzamy naprawdę wspaniały czas z grupą. Najpierw kolacja i koncert, później kawa i bezcukrowe torty. Toczą się ważne rozmowy. Daje mi to naprawdę dużo siły.

Do Kielc dotarliśmy porannym pociągiem. Wewnątrz panował spokój, więc zająłem trzy miejsca, rozciągnąłem się wzdłuż przedziału, włączyłem dźwięki mis tybetańskich i zapadłem w drzemkę. Z peronu zabrała nas Kasia. Udaliśmy się na lunch. Skonsumowałem niewielkiego tatara wołowego oraz sałatkę z kurczakiem, rezygnując z pieczywa. Marcin zdecydował się jedynie na sałatkę, a Kasia wybrała chłodnik. Następnie skierowaliśmy się na pocztę, aby uregulować mandat za zakłócanie ładu, o czym wspomniałem w jednym z poprzednich wpisów. Pogoda dopisała wyjątkowo. Żar lał się z nieba, termometry wskazywały 35 stopni, a na bezchmurnym niebie świeciło słońce. Po przybyciu do hotelu Tara przeżyliśmy niemałe zaskoczenie, gdy w sypialni ujrzeliśmy przestronną, wygodną wannę. Atutem był również ogromny taras. Miejsce okazało się niezwykle urokliwe. Odpoczywaliśmy po podróży. Położyłem się na podłodze, ponownie zanurzając się w dźwiękach mis, podczas gdy Marcin zajmował się czymś w łazience, nie wnikając w s...

Dziś po raz pierwszy poczułem zapach wakacji z dzieciństwa. Rozgrzaną, żywą trawę i drzewa zmieszane z wonią ziemi. Bezwietrzną, słoneczną pogodę. Krzyk mew gdzieś wysoko. Poszedłem na siłownię, a później zjedliśmy w domu białkowe śniadanie i obejrzeliśmy pierwszy odcinek serialu Stamtąd . Zakochaliśmy się w nim od razu, bez wahania, i natychmiast sięgnęliśmy po kolejny odcinek. Potem wybrałem się na spacer. Szedłem lasem, słuchając ciszy, która tam mieszka. Później włączyłem audioserial Piekło kosmosu , wspaniałe, wciągające nagranie. W zamyśleniu, gdzieś pomiędzy podprzestrzenią międzygalaktyczną a aleją Piłsudskiego, doszedłem do wody. Na plaży smażyli się ludzie, inni spacerowali, siedzieli na ławkach albo pływali w zatoce. Przestałem słuchać opowieści i zacząłem napawać się chwilą. Pierwszy w tym roku, naprawdę letni dzień. Zeszłe lato nas wychłodziło, a początek tego roku był jakimś zimnym piekłem. Mimo to jacyś szaleńcy zaczęli ujadać o najcieplejszych okresach w historii świata...

Rano dostaliśmy alert, że burze z piorunami będą. Nie wiedziałem, że będzie to proroctwo dotyczące naszego życia, a nie pogody.  Po lunchu pojechaliśmy do Jelitkowa kolejką SKM i poszliśmy spacerem, w stronę Gdyni. To daleko, ale mieliśmy ochotę na spacer. Mimo głupawych ostrzeżeń, niebo było błękitne, a temperatura przyjemnie wysoka. Doszliśmy do Sopotu i poszliśmy do bezcukrowej kawiarnii na ciastko. Fot Cake robi takie że akurat 0% tłuszczu, z erytrytolem. Smak jest naprawdę dobry. Następnie postanowiliśmy oddać butelki w Żabce, mieszczącej się na sopockim "monciaku". Sprzedawca od początku był agresywny. Odmówił przyjęcia butelek. Powiedział że maszyna jest pełna i nie ma żadnego obowiązku i opróżniać. Na nic się zdało moje tłumaczenie. W końcu otworzyłem tą małą maszynkę i chciałem ją upchać butelki. W tym czasie jedna pracownica zamknęła drzwi, uniemożliwiając wyjście wszystkim klientom a sprzedawca wstrzymał obsługiwanie i wezwał policję. Przyjechali na sygnale po 10 m...

To świetny film. Bardzo lubię Spielberga i jego poczucie estetyki, a poza tym to całkowicie mój gatunek. ​Analityk do spraw cyberbezpieczeństwa, Daniel, ma w plecaku nośniki danych, które dla wielu wydają się wyjątkowo cenne. Zostaje złapany, ale udaje mu się uciec i przy okazji wyswobodzić pewną dziewczynę. W tym samym czasie prezenterka pogody, Margaret, podczas transmisji na żywo nagle zaczyna mówić w tajemniczym, obcym języku. Potem zachowuje się bardzo dziwacznie, a jej irytujący chłopak dodatkowo komplikuje sprawy. Dzieje się coś niepokojącego. Widz domyśla się, że chodzi o obcych, ale do końca nie wie, w którym kierunku rozwinie się fabuła. ​Kino jest naprawdę dobre. Tomasz Raczek oczywiście napisał jakieś krytyczne brednie, więc od razu wiedziałem, że będzie to solidny kawałek filmu w starym, dobrym wydaniu. I nie zawiodłem się.

Pragnąc spokoju, ciągle wskakuję w burzę z grzmotami; odpoczynku - w nadmiar obowiązków; osiadłego życia - w niekończącą się podróż.  Kiedyś ktoś powiedział mi, że aby się odnaleźć, będę musiał pokochać chaos, bo tylko w turbulencjach, zrozumiem swoją prawdziwą naturę i odkryję, że jestem zatowno tym, który drga, jak i tym, który powoduje owe drgania. Już prawie to rozumiem, choć nie zawsze i nigdy do końca.  Wyjazd do Wrocławia uważam za bardzo udany. Odpocząłem, wyspałem się, zaliczyłem egzaminy i testy, poznałem całkiem fajne osoby. 

Po wykładach udałem się do wrocławskiego Teatru Polskiego na „Lot nad kukułczym gniazdem” w reżyserii Cezarego Ibera. Nie znałem wcześniej tego twórcy, ale urzekło mnie, jak mocno postawił na ruch, taniec i cielesność, co nadało całemu spektaklowi niezwykle plastyczny wymiar. Było tu znacznie mniej traumatycznych emocji niż w filmowej ekranizacji. A może to ja przyzwyczaiłem się już do systemu i te mechanizmy nie robią już na mnie tak wstrząsającego wrażenia? Muszę nad tym pomyśleć.  W każdym razie aktorstwo stało na najwyższym poziomie. W rolę Siostry Ratched wcieliła się posągowa, zimna z wyglądu Magdalena Różańska – postać dobrana idealnie do jej warunków. Bezuszna marionetka systemu, wyrachowana psychopatka. Randle’a doskonale wykreował Piotr Łukaszczyk. Z kolei w roli Hardinga pojawił się mój znajomy, którego poznałem w Londynie, Dariusz Bereski. Dotychczas znałem go jako twórcę i człowieka o genialnym, głębokim głosie, a teraz po raz pierwszy miałem okazję zobaczyć go na scen...

Tutaj bez zmian. Jeden wielki chaos i brak organizacji. Jakiś idiota wprowadził wykład na temat psychopatologii i klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych według ICD-11, który miesiąc temu zaliczyłem, zdając podwójny egzamin, test 9/10 oraz pracę pisemną z załączonymi badaniami na 5,0. Nie wiem po co musiałem zaliczać wykład, na którym nie dowiedziałem się niczego nowego, skoro już to mam za sobą. Żenujące. Jutro nie jest lepiej. Będziemy uczestniczyć w konferencji, a potem w warsztatach na temat diagnozowania różnych zaburzeń psychicznych. Też mam to już zaliczone. Szykuję się do teatru, dziś idę na „Lot nad kukułczym gniazdem" w reżyserii Cezarego Ibera w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Jestem bardzo ciekawy, co zrobili z fabułą.

Piątek we Wrocławiu był całkiem znośny. Słońce przebijało się przez białe chmury i nie wiało, co już jest jakimś sukcesem. Poszedłem na Stare Kąty na kawę i poczytałem prasę, na co ostatnio w ogóle nie mam czasu. Zajrzałem też do kilku księgarni. Po południu obejrzałem serial i urządziłem sobie długą sjestę z maseczką na twarzy. Kiedy zorientowałem się, że mam za mało kroków, wyszedłem do parku, a potem trochę okrężną drogą dotarłem do Centrum na Przedmieściu przy ulicy Prądzyńskiego, gdzie grywa Teatr Układ Formalny. Obejrzałem „Gwiazdy tańczą na głodzie" w reżyserii Michała Walczaka. Całkiem udana patokomedia, brutalna satyra na showbiznes. Siódemka uzależnionych celebrytów trafia na ekstremalny odwyk w ramach bezwzględnego reality show. Podobał mi się zgrany zespół aktorów, którzy stworzyli groteskowe i zapadające w pamięć kreacje, świetnie operując lalkami i maskami. Spektakl był mocno przerysowany, ale to chyba była jego największa zaleta. Po spektaklu spacer, kolacja i hotel...

W Atenach pogoda dopisuje. 33°C w cieniu! Cóż za rozkosz! Chodziliśmy wąskimi uliczkami i zachwycaliśmy się bezwietrznym skwarem.  Później poszliśmy do parku botanicznego. Robert (mój asystent AI) jest urodzonym przewodnikiem. W tej roli sprawdza się doskonale. Opowiadał nam o każdym drzewie i roślince, o pomnikach, recytując biografie kolejnych uwiecznionych. Później polecił nam Galerię Fundacji Basila i Elise Goulandris, co okazało się strzałem w dziesiątkę. Takie zbiory, tak pięknie wyeksponowane okazy i komfort zwiedzania w ciszy, zdarzają się wyjątkowo rzadko (zainteresowanym wkleiłem dość obszerną relację na prywatnej grupie na FB). Wyszliśmy po kilku godzinach, oczarowani.  Po kolacji poszliśmy na drinka. Odkąd nie piję alkoholu (to już pół roku) i nie spożywam cukru, mało rzeczy mogę zamówić. Ale dzisiaj mi się udało: najlepsze na świecie lodowe cappuccino i wodę mineralną. Marcin wypił dwa małe Heinekeny 0.0%.  Wieczór był cudownie rześki. 23°C i świeże, morskie ...

Pogoda w Grecji nas rozpieszcza. Termometry wskazują trzydzieści dwa stopnie w ciągu dnia i łagodne dwadzieścia pięć wieczorami. Wilgotność jest umiarkowana, a powietrze typowo morskie: rześkie, czyste, nasycone wolnością. Mieszkamy w Eksarchii. To prawdziwa kolebka greckiego ruchu anarchistycznego, pulsująca silną solidarnością społeczną. Dzielnica słynie z licznych squatów, niezależnych wydawnictw, księgarń politologicznych oraz spółdzielczych kawiarni i tawern. Każda ściana jest tu płótnem – wyklejona plakatami i obwieszona wstęgami z hasłami wolnościowymi. Coś pięknego. Ten duch buntu i autentyczności jest mi szczególnie bliski. I ci ludzie: prawdziwi, bezpośredni, całkowicie pozbawieni zachodniego, sztucznego ugrzecznienia. Czuję się tutaj wyśmienicie. Marcin ma jeszcze małe obawy. Jego natura jest bardziej szwajcarska – ułożona i ostrożna. Choć zdążył się już przyzwyczaić do silnych i walecznych ludzi, to jednak wciąż budzą oni w nim lekki niepokój. Nasze nogi poniosły nas napraw...

Obudziliśmy się po ósmej i po raz pierwszy od dawna poczułem, że naprawdę się wyspałem. Zaraz jednak uświadomiłem sobie, że potrzebujemy ciężkich zasłon albo rolet, bo coraz wcześniej wstające słońce budzi nas niemal w środku nocy. Za oknem panowała pogoda dokładnie taka, jakiej się spodziewaliśmy: greckie niebo bez najmniejszej skazy, bezkresny błękit, który zdaje się nie mieć końca. W mieszkaniu zaś, dzięki klimatyzacji, przyjemny chłód. Pozwoliliśmy sobie na bardzo powolny poranek, a potem, bez pośpiechu i bez żadnego planu, wyszliśmy w miasto. I z każdym krokiem byliśmy coraz bardziej zachwyceni. Ateny są dokładnie w naszym guście. Nie są nieskazitelnie czyste jak Szwajcaria i nie są brudne jak niektóre miasta afrykańskie czy indyjskie. Jest w nich coś swojskiego, coś głęboko ludzkiego. To miasto, w którym próba utrzymania porządku splata się nierozłącznie z widocznymi śladami wszelkich buntów i niezadowoleń, tych współczesnych i tych antycznych zarazem. Oszałamiające budowle nazna...

W ramach fanaberii zamarzyłem o różowej kuli musującej do kąpieli oraz o złotych kompresach pod oczy. Marzenie zrealizowałem i przez trzy godziny na 27- piętrze odnowionego hotelu Presidential (niegdyś Marriott) uskutecznione sobie porządną, 3- godzinną kąpiel z lekturą. Wcześniej byłem w saunie, a rano na siłowni. Muszę przyznać, że powinienem robić sobie takie rzeczy częściej.  Powoli uczę się odpoczywać. Umiem już nie pracować, lub oddzielać czas pracy od wolnego. Generalnie wykonuję zawodowe obowiązki od poniedziałku do piątku, po 6 godzin dziennie (chcę zejść do czterech). W soboty i niedziele, nie pracuję w ogóle. Aby to jeszcze umocnić i zapieczętować, moim zamiarem jest zakup drugiego telefonu, który po godzinach pracy będzie spoczywał w szufladzie. Wieczorem poszliśmy do warszawskiej Ramony, na gościnne występy drag queen Lady Finel. Występ był jak zawsze mało udany, publiczność była raczej mało zaangażowana, a zabawa wymuszona. Nie miało to jednak większego znaczenia i ni...

Do Warszawy, przyjechaliśmy specjalnie, z okazji wernisażu Krzysia Porzeżyńskiego, naszego długoletniego kolegi. Krzysiu jest osobą wielowymiarową i bardzo ciekawą, o ponadprzeciętnej inteligencji i rzadkich zdolnościach, którymi zajmuje się hobbystycznie. Na miejsce, z Londynu przybyła też Aneta, co zdecydowanie było dla nas bonusem.  Razem spędziliśmy piątkowy wieczór. Dwie i pół godziny pomagając zorganizować przestrzeń wystawową, jedząc kolację i w końcu pijąc bezalkoholowe piwo w spelunie, które nasi przyjaciele nazwali klubem. Czułem się odlotowo ponieważ bardzo potrzebowałem zrobić coś innego od pracy i rozmów o zdrowiu i chorobach. Dlatego też wróciłem do hotelu zachwycony.  W sobotę po wspólnym lunchu poszliśmy do domu fundacji Kannon, który należy do Buddyjskiej Wspólnoty Zen Kannon kultywującej japońską tradycję zen, gdzie członkowie spotykają się na regularnych medytacjach zazen oraz warsztatach wspierających rozwój duchowy. Tam właśnie Krzysiu miał wernisaż pod ty...

Ostatnio mam dużo pracy i jestem konstruktywnie zmęczony. Czasami padam na pysk, ale nie narzekam. Sprawia mi to przyjemność. Robię to, co lubię i to nadaje sens mojemu życiu. Dobrze mi z tym.