W trakcie skoku z kwiatka na kwiatek, widać wolność

Marcin wciąż w Polsce. Donosi, że jest przeraźliwie zimno, a cała Gdynia wygląda jak plac budowy – szczególnie nasza dzielnica. Budowa obwodnicy tymczasowo odcięła nas od głównego połączenia z centrum, więc teraz wszędzie trzeba jeździć na około.  Najważniejsze jednak, że wszystkie sprawy zostały dopięte. Jutro czeka go jeszcze tylko wizyta u lekarza, omówienie wyników badań i dalszego planu działania, a potem wraca tutaj, do Alicante, prosto w moje objęcia. Ja w tym czasie wybrałem się do kina na film biograficzny „I swear”, opowiadający o chłopaku z zespołem Tourette’a. Muszę przyznać, że ta historia mocno mnie poruszyła, ale i rozbawiła – oceniam ją naprawdę wysoko. To niesamowite, przez co niektórzy muszą przechodzić i jak bardzo społeczeństwo potrafi być pozbawione empatii. Będę polecał ten tytuł każdemu, bo naprawdę warto go zobaczyć. W sieci znów zaczyna wybijać polityczne szambo. Jest coś fascynującego w tym kompulsywnym zafascynowaniu problemami świata i uzależnieniu od ci...

No dobra, wczoraj wylałem trochę żółci, więc dzisiaj dla równowagi: dlaczego ten kraj jednak potrafi zachwycić. Mimo że Półwysep Iberyjski nie zatrzyma mnie tu na stałe, to trzeba mu oddać, co królewskie. Pogoda to pewniak. Chyba nie ma bardziej słonecznego miejsca w Europie. Pogoda jest stabilna, rzadko zaskakuje i nie robi głupich kawałów. Dwa tygodnie urlopu tutaj to gwarantowane dwa tygodnie słońca. Do tego morze – czyste, ciepłe, właściwie do kąpieli przez cały rok (choć maj-listopad to absolutny top). Leniwi, ale do zabawy niezastąpieni. Hiszpanie, choć zawodowo bywają – umówmy się – leniwi, są mistrzami w braku stwarzania wyimaginowanych problemów. Do luźnego koleżeństwa i imprezowania są idealni. Tutaj problemów nie przeżywa się tak ciężko jak na Zachodzie. Ta ich słynna, czasem drażniąca „mañana” ma jedną wielką zaletę: łagodzi turbulencje. Życie wydaje się tu po prostu mniej poważne. Błogość na powierzchni. Można tu żyć spokojnie, bezpiecznie i po prostu czuć ogólne zadowolen...

Pół roku. Sześć miesięcy w kraju, który dla wielu jest synonimem raju, a dla mnie stał się czyśćcem, w którym słońce nie ogrzewa, lecz bezlitośnie obnaża rdzę systemu. Przyjechałem tu z bagażem świadomości, ale nie sądziłem, że te hiszpańskie „specjały” staną mi w gardle tak twardą ością. Madryt, jak każda metropolia, próbuje udawać światowy sznyt, ale pod tą maską i tak pulsują te same, leniwe fluidy. Hiszpania i ja to dwa instrumenty nastrojone w innych tonacjach – ja jestem szwajcarskim mechanizmem, oni są rozstrojonym tamburynem porzuconym na słońcu. Dlaczego tu nie zostanę? Pozwólcie, że wyliczę te perły w mojej koronie rozczarowań. 1. Mañana, czyli kultura bylejakości „Mañana”. Słowo-wytrych, słowo-przekleństwo. Dla kogoś, kto życie mierzy precyzją chronometru, tutejszy brak szacunku do czasu jest jak piasek sypany w łożyska maszyny. Hiszpanie podnieśli prokrastynację do rangi sakramentu. Zasada „co masz zrobić dzisiaj, zrób pojutrze, a zyskasz dwa dni wolnego” to nie żart – to i...

Nie rozumiem Hiszpanów. Histerycznie trzymają się obrzędów religijnych, a większość społeczeństwa nie wierzy w istnienie Boga. Zamykają biznesy nawet w małe święta ( na przykład ostatnio był dzień Świętego Józefa i wszystko było zamknięte ), a w Wielkanoc handel trwa w najlepsze. Centra handlowe pękają w szwach.  Rozpoczynają życie nocne po północy, a następnego dnia chodzą jak zombie i narzekają. Wczoraj poszliśmy do jednego klubu nocnego, bo chciałem zobaczyć występy drag queen. Weszła na scenę o 1:00 w nocy i w zasadzie dopiero wtedy ludzie zaczęli się schodzić. Nie jest to zdrowy nawyk. Takie notoryczne zarywanie nocy.  Wesołych Świąt (⁠ʘ⁠ᴗ⁠ʘ⁠✿⁠)

Osiągnąłem właśnie maksymalny poziom męczeństwa na siłowni, wyciskając z siebie siódme, ósme, a momentami chyba i dziewiąte poty. Suplementy mające chronić moją tkankę mięśniową najwyraźniej dają radę, bo rzeczywiście widzę spadek tych miękkich, wybitnie niechcianych fragmentów mojej sylwetki. ​Do tej niewiarygodnie drakońskiej diety dorzucam spacery – dobijam do 20–30 tysięcy kroków dziennie. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, w czerwcu osiągnę wymarzoną wagę, a potem przez kolejne pół roku zamierzam jej pilnować jak oka w głowie, żeby raz na zawsze pożegnać widmo efektu jojo.

Hiszpanie są obłędni. Każdego dnia zakładają capirote  - charakterystyczne, wysokie i spiczaste kaptury z wycięciami na oczy i łażą wąskimi uliczkami nosząc wielkie, przenajświętsze figury. Mijam ich w drodze do siłowni lub kawiarni. W porównaniu z Polską tutejszy dewotyzm jest uderzający, a powszechna hipokryzja sprawia, że to poczucie zakłamania towarzyszy człowiekowi na każdym kroku. Odpoczywam. Rygorystyczna dieta zaczyna mnie nieco osłabiać - muszę zrobić badania. Biorę masę suplementów, ale muszę sprawdzić czy nie pojawiają się jakieś niedobory (co byłoby normalne). Chudnę od kilograma do dwóch tygodniowo, co jest dość radykalnym posunięciem, ale taki jestem i nigdy się nie zmienię. Gdy wymyśliłem sobie tunele w uszach, zamiast czekać i rozciągać, kazałem sobie rozciąć uszy i wyjąc z bólu włożyłem tytanowe obręcze. Mam je do dzisiaj i bardzo lubię. Świąt nie obchodzimy w tym roku. Wykorzystujemy wolne na długie spacery (20 - 30 tysięcy kroków). Zazwyczaj dochodzimy do k...

Wiosna w Alicante przyszła dokładnie taka, jaką kocham najbardziej. Niebo jest bezwstydnie błękitne, trawa bije po oczach soczystą zielenią, a na kolorowych kwiatach zaczęły siadać pierwsze motyle. Wszystko wokół pachnie tak obłędnie, że aż chce się brać głębokie oddechy. Choć brakuje mi trochę pszczół – może to jeszcze dla nich za wcześnie? – to natura nie pozostawia złudzeń, że życie ruszyło z kopyta. Niestety, wraz z tym pięknem obudziły się też komary, które nie dają nam żyć, a szczególnie upodobały sobie Marcina. Skończyło się na zakupie trucizny do kontaktu, bo nocne polowania stały się po prostu nie do zniesienia. Nie było wyjścia. Ten czas rozkwitu zbiegł się u mnie z wielkimi zmianami wewnętrznymi. Podjąłem decyzję, która jeszcze niedawno wydawała mi się niemożliwa: zrezygnowałem ze szkoły językowej. Stało się to nagle, tuż przed kolejnym egzaminem. Wracając do domu, zacząłem się zastanawiać, po co właściwie funduję sobie to mordercze tempo. Usiadłem na piasku, patrząc w morze...

Właśnie wyszliśmy z kina.  "Pillion" w reżyserii Harry’ego Lightona to kawał transgresywnej, queerowej sztuki, który pokazuje granicę męskiej gay seksualności. Zaskakujący duet aktorski, tworzony przez Alexandra Skarsgårda i Harry’ego Mellinga, tworzy rażącą w oczy parę, która wije sobie odbiegające od wszelkich standardów "gniazdko".  Polecam! Choć dla większości, może być nie do przełknięcia.

Mamy powrót wiosny. Po afrykańskim pyle nie zostało śladu, niebo wróciło do normalnego, błękitnego koloru i temperatura doszła do 21°C (w słońcu było nawet 27°C). Poszedłem na plażę, nagrałem krótki film i wypiłem kawę. Rozebrani do majtek turyści, leżeli plackiem na piasku, a hiszpańska młodzież grała w siatkówkę, w wielu wyznaczonych miejscach.  Na Internety starałem się nie zaglądać, bo ludzie wypisują tam coraz to głupsze rzeczy. Zamiast tego spędziłem czas z przyjaciółmi, nagrywając i odsłuchując wielu wiadomości. Mam taką niezmienną siatkę bliskich, z którymi utrzymuję dzienny kontakt. Jesteśmy do siebie podobni: nie interesują nas newsy ze świata, nie obawiamy innych i nie gadamy o polityce. Interesują nas odczucia, i to, co dzieje się u nas. Dzięki temu, mieszkając daleko od siebie, jesteśmy blisko. To dla mnie ważne. Dla mnie naprawdę dużo większe znaczenie ma informacja, że "ta nowa cebula w warzywniaku jest bardzo soczysta i nadaje się na syrop" , niż pieprzenie i...

Muszę powiedzieć, że jak do tej pory, InPost sprawdza się dobrze jako dostawca przesyłek. W sobotę wysłałem mamę do Rossmanna w Częstochowie, z prośbą zrobienia zakupów, a dzisiaj czyli w piątek, paczka w stanie nienaruszonym, czekała na mnie w paczkomacie, przed szkołą.  W Polsce kupuję rzeczy, które nie są tutaj dostępne, a do których jestem przyzwyczajony. Są to między innymi szampon Nizoral (ten nowy jest po prostu obłędny), siarkowe mydła w kostce, kosmetyki firmy AA, szczególnie do mycia twarzy, listki do prania których Hiszpania nie zna, i elektrolity bez cukru (w Alicante patrzą na mnie, jak na wariata gdy mówię że chciałbym kupić elektrolity bez glukozy). Z apteki sprowadziłem sobie witaminę D3 oraz K, która tutaj w ogóle nie jest znana oraz kilka innych leków.  Mój brat zapakował paczkę jak wyjechała na prawdziwą wojnę, dzięki czemu wszystko doszło w stanie absolutnie idealnym. Dziękuję. A na zdjęciu widać moją siłownię. Znajduje się zaraz obok szkoły. Chodzę cztery ...

Mijają cztery miesiące, od czasu przeprowadzki do Hiszpanii. Myślę, że mogę podzielić się pierwszymi wrażeniami.  Pogoda. Nie jest tak spektakularna, jak miała być. Zima w Alicante nie jest mroźna, ale szalenie wietrzna. Jest raczej słonecznie, ale potrafi być nieprzyjemnie. Na szczęście bardzo rzadko pada. W ciągu czterech miesięcy padało może pięć razy, i były to przelotne deszcze, od końca stycznia do połowy lutego.  Ceny. Jeżeli chodzi o supermarkety i żywność, to ceny są zbliżone do polskich. W Londynie jest taniej. Zwłaszcza ciuchy są mniej drogie.  Wynajem mieszkań z paradoksalnie drogi. Czynsze kompletnie nie pasują do zarobków i zupełnie nie dziwię się że ciągle są tu jakieś protesty związane z tym właśnie.  Jakość i styl życia. Myślę że Hiszpanie żyją skromnie, bardzo często spędzają czas poza domem. Są hałaśliwi i to mi przeszkadza. Są bardzo dramatyczni i lubią plotki.  Najmniej lubię hiszpański styl życia nocnego, ponieważ wychodzenie na imprezy p...

W centrum Alicante znajduje się centrum wirtualnej rzeczywistości, organizujące różne "wyprawy". Nigdy nie brałem udziału w czymś takim, więc kupiłem dwa bilety za 52 € i zabrałem Marcina na księżyc.  Doświadczenie całkiem przyjemne, jednak brakowało mi ruchomej podłogi i wrażeń dotykowych. Czułem się jak duch, który wszystko widzi i przez wszystko przenika. Dosyć silne ale dziwne wrażenie.  Mogłem podnosić przedmioty, ale nie czułem i w ciężaru i nie miałem żadnych wrażeń dotykowych. Myślę że w tych czasach jest to do zrobienia. Sama zabawa była całkiem udana i popołudnie spędziliśmy w bardzo niezwykły i przyjemny sposób.  Takie doświadczenie wpływa na późniejsze spostrzeganie świata, bo później przez mniej więcej godzinę, obaj mieliśmy wrażenie nierzeczywistości świata już nie wirtualnego. 

Wstaliśmy przed dziewiątą i po porannych czynnościach myjących, wyszliśmy z hotelu, z zamiarem zwiedzania miasta.  Bóg chciał, aby pogoda była piękna i niebo niebieskie. Pokazałem mężowi dzielnicę gotycką, z charakterystycznymi, wąskimi uliczkami, zwiedziliśmy kilka lokalnych galerii sztuki oraz lokalną katedrę.  Gdy Marcin zgłodniał, poszliśmy zjeść śniadanie do koreańskiej knajpy. Było pysznie, choć jedzenie jest teraz dla mnie wyzwaniem, ale trochę poskubałem. Zaspokojeni, poszliśmy zwiedzić marinę i plażę.  Później spacerem wróciliśmy na plac kataloński i postanowiliśmy odpocząć godzinę w hotelu. Wieczór spędziliśmy najpierw w Jambore, świetnym klubie, w którym codziennie odbywają się koncerty. Później zjedliśmy kolację w restauracji japońskiej (znów zjadłem tylko 1/3 porcji), po czym poszliśmy na drinka, do nowo odkrytego super klubu. Marcin pił wino, a ja wodę, bo rzuciłem picie i kilka innych rzeczy (na przykład cukier).

Za dużo wszystkiego! I w zasadzie na tym mógłbym zakończyć dzisiejszy wpis, bo piszę dla siebie a garstka ludzi wiedzących o istnieniu tego bloga, wie co się u mnie dzieje. Nie chcę już żyć w pędzie. Najchętniej wybrałbym dużo kasy i przeszedł na emeryturę. Ale jak mam odpocząć? Sam dźwigam wszystko i jeszcze na jesień chcemy przeprowadzić się na stałe do Madrytu. W związku tym muszę wymyśleć sposób na szybkie podreperowanie budżetu. Dwupokojowa chata w stolicy Hiszpanii to milion euro. No jeszcze trzeba za coś żyć... Poza tym przegrzewają mi się zwoje od ciągłej nauki. Hiszpański zaczyna mi się wylewać uszami. Chyba wchodzę w fazę "wiem że nic nie wiem", bo mogę dużo więcej powiedzieć, ale częściej czuję niemoc wyrażenia tego co naprawdę chcę powiedzieć.  Poza tym praca zaczyna mnie trochę męczyć. Nie mam energii do pisania książki i do planowania kolejnych warsztatów, a muszę to przecież zrobić.  Przynajmniej spacer nam się udał. Pogoda całkiem ładna, chociaż zdarzają się ...

Prawie zaspałem. To znaczy leżałem już obudzony, czekając na dźwięk budzika, którego zapomniałem nastawić. Zorientowałem się, że jest późno, gdy niebo za oknem poszarzało. Była 7:47. Wstałem energicznie, wziąłem krótki prysznic, zamiast lunchu zrobiłem sobie jogurt z odżywką proteinową, jagodami, orzechami i gorzką czekoladą i o 8:22 wyszedłem z domu. W drodze zadzwoniłem do mamy i chyba ją obudziłem, bo co chwilę ziewała, co mnie mocno irytowało (bo zaraźliwe). Po szkole spacerowałem z Yuki. Poszedłem też do polskiego sklepu po ogórki kiszone i wróciłem do domu dość zmęczony. Jestem na bardzo ścisłej diecie i dość dużo ćwiczę, dzięki czemu potrzebuję więcej odpoczynku. Z tej okazji zrobiłem sobie sjestę. Wieczorem poszliśmy do Canibala, na drinka. Uczę się bawić, pijąc wodę. Abstynencja nie może wykluczać życia nocnego.

Marcin w żywiole gotowania. W ostatnią sobotę przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania w samym sercu miasta. Teraz na uczelnię możemy chodzić pieszo, choć przystanek tramwajowy mamy dosłownie pod nosem – zaledwie 30 sekund od klatki schodowej. Wybieramy jednak spacer, dbając o zdrowie i codzienne wykręcanie liczby kroków. Nasze lokum ma 87 m² i składa się z czterech pokoi, kuchni oraz łazienki. Fenomenem są balkony – każdy pokój posiada własny, a wszystkie łączą się w jedną całość. Przedzielono je szklanymi drzwiami i osłonięto przesuwnymi oknami, dzięki czemu pełnią funkcję przytulnych werand. Wnętrze urządzono w „stylu babcinym” – jest nieco pstre, ale ma swój urok. Największą zaletą tego wystroju jest to, że dom jest w pełni wyposażony; mamy tu absolutnie wszystko, czego potrzeba do życia. Marcin uczęszcza do szkoły dwa razy w tygodniu – szybsze tempo nauki po prostu mu nie odpowiadało. Ja chodzę codziennie i za trzy tygodnie czeka mnie kolejny egzamin. Potem przechodzę na tryb in...

Czas leci jak oszalały, a pogoda się psuje. Hiszpanie, jak Anglicy gadają wyłącznie o pogodzie i mówią, że to "niewiarygodne" ( tak, są dramatycznie, jak Włosi ). Meteorolodzy tłumaczą, że mamy do czynienia z rzadkim zjawiskiem w którym dwa ośrodki niżowe krążą wokół siebie, co wzmacnia siłę wiatru i opadów. Nazywają to "pociągiem niżów", bo jedna burza nie zdąży odejść, a już nadciąga kolejna. W Alicante burz nie ma, ale błękitne niebo nie pojawia się tak często jak w ostatnich trzech miesiącach. Przed nami luty - ponoć najzimniejszy tu miesiąc (12°C średnio). Zobaczymy.  W szkole zbliża się kolejny egzamin. Powoli zaprzyjaźniam się z ludźmi z klasy, zaczynamy rozmawiać, po hiszpańsku. W każdą środę wychodzimy też do pubu, aby gadać o pierdołach, szlifując język. Bardzo podoba mi się taka forma nauki. Kaleczymy pewnie całe zdania, no ale jak inaczej moglibyśmy się nauczyć?  Mamy też gości. Iksy przyjechali na tydzień. Staramy się pokazać im miasto i mam nadzieję, ż...

Mój rytm dnia jest dynamiczny, stały i jasno określony. Przez lata uczyłem się zorganizować wszystko tak, aby działało. Dla mnie, rzecz jasna. Jest prawie dobrze.  W dni pracujące, wstaję o 6:15 i pracuję przez 30 minut. Potem przygotowuję sobie lunch i słucham radia (muzyki). Następnie biorę prysznic, ubieram się, zaparzam zieloną herbatę (3 minuty) i pakuję plecak. Wychodzę na tramwaj o 7:56. Transport w Alicante jest bardzo punktualny i mój tramwaj przyjeżdża o 8:04. 0 8:30 jestem w centrum.  Ze szkoły wychodzę o 12:30. Idę na tramwaj i dojeżdżam do domu o 13:20. Ewentualnie Idę spacerem i wtedy dochodzę o 14:00.  Pracuję do 17:00. Później odpoczywam przez godzinę i w tym czasie robię różne rzeczy. Często Idę na plażę, ale czasami po prostu leżę i odpoczywam. Zdarza mi się grać w gry, albo słuchać książek. Jemy kolację, razem z Marcinem w okolicach 18:00. Następnie uczę się hiszpańskiego. Często przez 3 godziny.  Od 21:00 mam czas dla siebie, czasami jednak pracuj...

Ze względu na wczesną godzinę odlotu (7:30), zdecydowałem się na nocleg bezpośrednio na lotnisku. Bardzo cenię sobie hotele kapsułowe – oferują dokładnie to, co niezbędne, włącznie z niezawodną usługą budzenia. Ich największym atutem jest lokalizacja tuż pod halą odlotów, co pozwala zaoszczędzić mnóstwo czasu. ​Dodatkowo EasyJet wprowadził świetne udogodnienie: zautomatyzowany system, dzięki któremu bagaż mogłem nadać samodzielnie jeszcze wieczorem, w przeddzień podróży. Dzięki temu rano wszystko przebiegło błyskawicznie – po wstaniu i odświeżającym prysznicu od razu skierowałem się do kontroli bezpieczeństwa. Chwila relaksu przy kawie i mogłem spokojnie wejść na pokład samolotu. Wystartowaliśmy punktualnie. Gdy tylko osiągnęliśmy wysokość przelotową, załoga ruszyła ze sprzedażą kanapek. Brytyjczycy wręcz rzucili się na te z serem i bekonem – bez przesady, nigdy wcześniej nie widziałem w samolocie tak zbiorowego ataku głodu! Wyglądało to tak, jakby nie jedli co najmniej od przedwczoraj...

Tu był G-A-Y Wczorajsze nostalgie i sentymenty zaczęły powoli wyparowywać. Dzisiejszy dzień spędziłem w centrum i choć powrót na stare śmieci sprawił mi frajdę, poczułem się finalnie przytłoczony. Czym konkretnie? Przede wszystkim – wszechobecnym hałasem . W Londynie absolutnie wszystko generuje jazgot. Komunikaty w środkach transportu rozsadzają bębenki, stare wagony metra piszczą i zgrzytają niemiłosiernie, a pasażerowie przekrzykują ten chaos, wisząc na telefonach. Całość przeplatana jest mechaniczną litanią systemowych ostrzeżeń: o mokrej podłodze, o zachowaniu ostrożności przy wysiadaniu (nieśmiertelne mind the gap ), o problemach z sygnałem czy wreszcie o konieczności raportowania każdego „niestandardowego” zachowania. Od dawna nie byłem tak potwornie przestymulowany. Po drugie, znokautował mnie ten tutejszy pośpiech . Oni wszyscy pędzą przed siebie w amoku, wierząc, że tak po prostu trzeba. Armia ludzi w garniturach – od menadżerów po kadrę zarządzającą najniższego szczebla – wy...